Euphoria of the Soul

Hakan'ın Haftasonları ve Bolca Kullandığı Üç Noktalar...

2012-01-22T19:51:00.001+02:00

Beats For You by Brothers of End on Grooveshark

Pazar günü, öğleden sonra üçte uyandı Hakan, göz kapakları şiş, yüzü şiş, içi şiş.... Bir of çekti ve yıktı dağları, istemedi kalkmak yatağından ama uykusu yoktu on beş saatten sonra; yüzünü yıkadı ayılmak için, “Bu ödemleri sökmek lazım Hakan...” dedi aynadaki kendisine...

Dolabı açtı... Dolap doluydu aslında, aşağıdaki sebzelerle bir sote hazırlasa çok güzel olurdu, çürümek üzerelerdi ama üşendi Hakan... Üst rafların birinden mısır gevreği alıp boca etti bir kaseye; son temiz kasesiydi, hatta mutfak tezgahındaki kirli tabaklardan yer kalmadığı için fırının üstüne koymuştu kaseyi, sütü ekleyip ilk lokmayı tattı mutfakta... Ayaklarını yere süre süre bilgisayar odasına gitti, açtı bilgisayarını. Önceki gecelerden kalma yemek tabaklarını, çay bardaklarını bir kenara itti yer açılsın diye; hala yer kaplayan üç kola kutusunu ise aşağıya bıraktı... Tenekelerin sesinden rahatsız olabilirdi normalde ama sikinde miydi diye sorun bir önce...

Facebook... mailleri... 9gag... bloglar. Saate baktığında 19.30 yazdığını fark etti. Hayret etti biraz... ama biraz. Erken kalkacaktı, bulaşıkları yıkayacaktı, evi temizleyecekti, dışarı çıkacaktı, o gördüğü tarifi yapacaktı sebzeler yine çürümeden; bugün çok şey yapacaktı yani, söz vermişti kendine... Bir of daha çekti ama dağ kalmamıştı ki...

Başka kase kalmadığını hatırlayınca, "sabah" yediğinin üstüne boca etti bu sefer; biraz daha gevrek, biraz daha süt. Yerken facebook... 9 gag. Yeni bir diziye başladı sonra, saçmasapan olsa da izledi, her bölümün başında “Bu son!” dedi, her bölümün sonunda “Bir tanecik daha!”

Geceyarısı olmuştu bile....

Porno sitelerinden birini açtı sonra, gördü işini. Sonra biraz daha blog... Sonra sırf can sıkıntısından bir kere daha porno siteleri...

Yarın yapardı temizliği, bulaşıkları da yarın yıkardı. Şimdi çok geç olmuştu, uyumalıydı, sabah altıda kalkıp işe gitmeliydi. Alarmı kurmak için cumadan beri dokunmadığı telefonuna baktı sonra, beş cevapsız arama, Akbank ve Dominos'tan gelen mesajları dahil edersek dokuz mesaj. Bir göz attı kim aramış/mesaj atmış diye. Yarın arardı onları da... Komodini üzerinde duran kitaba baktı, yarın okurdu. Duş alsam mı dedi, sabah alırdı. Uyumadan önce bir şeyler yazsam mı dedi, yarın yazardı...

Üstündekileri çıkardı, pijamasını taşımaya bile mecali yoktu sanki. Kombiyi seksene getirip çıplak uyudu o gece... Rüya bile görmedi biliyor musunuz? Yarın görürdü...

---

görsel: deviantart; sleeping in by PORG
şarkı; grooveshark; Brothers of End - Beats for You (- klip için tık)

Bunları Sırf Kendimizi Sikko Hissedelim Diye Çekiyorlar.

2012-01-16T19:46:00.002+02:00

MOVE from Rick Mereki on Vimeo.

Eat ve Learn de var; sonunda çıkan linklerden bir göz atın cnms.

Ayrıca videodaki çocuk; EVLEN BENİMLE BEBEĞİM.

Sonra...

2012-01-05T21:55:00.000+02:00

Some Days by Brazzaville on Grooveshark

(...) Sonra ne oluyor biliyor musun? Götünün donduğu bir ocak akşamında, sakin sakin evine yürürken onun parfümü çalınıyor burnuna. Dönüp bakakalıyorsun yanından geçen çocuğa, senin çocukla alakası yok ama izliyorsun yine de, uzun bir süre...

Bambaşka şehirlerde, bambaşka hayatlar yaşarken; bir de yıllar geçmişken üzerinden, hala gözlerin dolduğu için daha da doluyor gözlerin sonra...

Sonra söyleniyorsun kendi kendine bir gece yarısı, elinde sigara, bardağında kahve: “Sıkmayın arkadaşım şu parfümü... sıkmayın.” (...)

---

Şarkı: grooveshark; Brazzaville - Some Days
Görsel: deviantart; two old men by flax

Yazın Yediğin Hurmalar...

2011-12-09T00:00:00.001+02:00

The One I Love by Rosie Thomas on Grooveshark

Mayıs hem mükemmel hem s.k gibi bir aydı... En son biriyle sarılıp uyuduğumda aylardan mayıstı mesela; en son biriyle seviştiğimde, en son biriyle öpüştüğümde, en son birine aşıkken...

Yazın yediğim hurmalar, kışın g.tümü tırmalıyor hala... Beni bu kadar yaralayan bir sevgili değildi, orası kesin... Ben kendi kendimi yaraladım aslında.

Hazır olmayı beklemek ya da doğru insanı beklemek falan, yalan bu işler; geçin dostlar, NEXT! Korkuyorum aslında sadece. Öyleki, birini sevmek eşittir incinmek olmuş benim için. Kendi kendime denklemler yaratmışım, o denklemlerde boğuyorum kendimi hala.

En çok da gece yatağa uzandığımda koyuyor. Evden işe işten eve bir hayatım varken, sevdiğim insanlara istediğimce vakit ayıramazken; en korunmasız olduğum uyku öncesi anlarımda yanımda beni saracak birini istiyorum ya da birine sarılmak, her ne skimse.

Gel gör ki, bırak bir eşcinseli, en son iş dışında ne zaman yeni biriyle tanıştım hatırlamıyorum. Tanışsam da n’olurdu ki, bendeki hala aynı kendine güvensizlik, aynı korkular...

Bazen bir psikoloğa ihtiyacım varmış gibi geliyor, sonra diyorum ne para dayanır ne zamanım var. Para işi ayrı konu. Aslında kazanıyorum bir şeyler ama yetmiyor. EEEEN eski sevgilim lümpen falan derken haklıydı sanırım; Boğaziçi İşgaline destek verirken kapitalizmi benimsemişim, böyle de mal bir insanım.

Unutmadan, siz siz olun mail atmadan önce REPLY ALL mu diyorsunuz bir kontrol edin. Geçenlerde REPLY ALL dedim ve şirketin yarısından fazlasına mail gitti; unit head, division head falan. Allah benim belamı versin.

Öperims.

PS: Mayıs tam olarak yaz değil farkındayım... Ama sanane kardeşim, hayatımın yazını yaşadım belki ben, SANANE?

---

görsel; ordan burdan arakladım amk.
şarkı: grooveshark; Rosie Thomas - The One I Love

Köprüaltı

2011-11-20T01:32:00.001+02:00

New Theory (RAC Mix) by Washed Out on Grooveshark

Bazen düşünüyorum da, her depresif hissettiğimde domuzcuk kumbarama 1 TL atsaydım, şu anda zengin olmuştum.

İçimde bir ergen gökyüzüne doğru haykırıyor:
"Bi baltaya sap, bi s.ke baş olamıyorum!!!"

Bazen siz de yıllardır aynı yerde duruyormuş gibi hissetmiyor musunuz? Nice sular aksa da köprünün altından, aslında başladığınız noktadasınız, falan?

Köprüaltı boy boy... sayın seyirciler.

Saygılar.

---

Görsel: deviantart, Boston: Cedar Line Way by inbrainstorm
Şarkı: grooveshark; Washed Out - New Theory (RAC Mix)

Is It McDonalds? CUZ I'M LOVIN' IT!

2011-11-02T19:50:00.000+02:00

Kafam bok gibi, g.tüm karpuz gibi sayın seyirciler. Bu arada naber?

Tansiyonumun 160a 110 çıkmasıyla beraber “İYİ MİSİN???” diyerek 5 saniyede karşımda kurdeşen döken doktorum, “Neyim var ki?” deyişimin hemen ardından her çok bilmiş doktorun yaptığı gibi hımmmmmmladı. Hımmmm kötü bir şey. Hımmm kaka. Hımmm s.k gibi bir şey. (yok lan sonuncusu aslında güzel bişey, sen de seviyorsun itiraf et.)

Bu Cuma hiç tanımadığım bir kardiyoloğa, sırf doktora benziyor diye, usulca sokulup MERHABA diyeceğim.

Bana nazar değiyor diyorum inanmıyorsunuz. Yeni EVİMin muhtelif yerlerine astığım nazar boncukları işe yaramayınca cüzdanıma taktığım boncuktan da kayda değer bir fayda görmedim. Yakında bokumda da boncuk bulabilirsiniz, zira g.tüme nazar boncuğu takmayı deneyeceğim.

Her şeyin harika gittiği bir dönemin ardından bir kez daha alaşağı, baş aşağı, dedemin taşşağı in aşşağı.

MERHABA HİPERTANSİYON; MERHABA SANA, MERHABA!!! <3

- -

Görsel: gugılimıcız
Şarkı: grooveshark; Bravery - Believe

İstanbul'u Dinliyorum, Metrobüsün Kliması Kapalı...

2011-09-26T22:56:00.001+03:00

Yalnızlık güzel şey aslında... Güzel şey yalnızlık. Çünkü bekarlık sultanlık falan hani. Ne bileyim yalnız kalınca pişiyorsun falan ya, hatta kendini daha büyük mutluluklara hazırlıyorsun, kendi özünden göklere yelken açıyorsun, kendini kendinde buluyorsun; şarkılar çok daha gü... mna koim, sik gibi bir şey yalnızlık.

Eski şapşal hallerimi özlüyorum bazen, önüme gelenden hoşlanabilmeyi; bir çift güzel söze tav olabilmeyi, 2. günde “Ben aşık oldum Ayşe/Fatma/Hayriye, haydi çiftetelliye!!” demeyi... Şimdilerde sanki bulunmaz hint kumaşıyım da; armudun sapına, üzümün çöpüne, Adonis kaslı ateşli delikanlının mini-çüküne takıyorum. Sonuncusunu salladım, ama sallamamış da olabilirdim, bunu benden beklerdin itiraf et; şimdi yasla başını degajeme doğru... bebeğim.

“İş hayatı insana kilo aldırıyor” gibi bir cümleyle söze devam ettiğim takdirde ebeme çok güzel iğnelemelerde bulunacağınızı biliyorum; zira farkındayım, lafı döndürüp dolaştırıp kiloya getiriyorum, adeta bir kısır döngüye sokuyorum, kısır demişken geçen Cumartesi jübile niyetine kısır yedim çok güzeldi. Kıssadan hisse fuckyeahyinerejimdeyimcanlar.

Tanıştığım herkesin bana “AYYYY pazarlamaya geçmelisin seennnn!!!” demesi kanıma dokunuyor. Ben o kadar sene boşuna yırttım zaten arka taraflarımı bilgisayar mühendisliği okuyarak. Ben iyiyim iyi. Kısmetse bi gün pazarlama da olur, E5te olmadığı sürece her şey makul.

Bu post vesilesiyle, GTA oynuyormuşçasına otobüs kullanan asabi servis şoförümüzün bacağına işemek istediğimi hepinize bildiririm.

Gömüşürüz.

- - -

Görsel: Yeminle hatırlamıyorum; bir ara bilgisayara kaydetmişim. PARDON.
Şarkı: grooveshark; Johan - Oceans (readerda şarkılar görünmüyor, youtube klibi burada!!!)

- - and 100 Sevap Points go to...

2011-08-27T17:40:00.001+03:00

Hola, ¿que tal?

Dil konusundaki ayran gönüllülüğüme Almanca’dan sonra İspanyolca ile devam ediyorum. Cem Yılmaz bir konuda haklıymış, Almanca gerçekten çok kaba, üstelik tüm Hanslar çirkin... bence.

Allah (cCc) biliyor ki, hala elime erkek eli değmedi. Seks orucuyla ramazan boyunca kazandığım sevap pointsleri, Kadir gecesi -kadir kıymet bilmeden içkiye yatırdığım paralarla beraber- kaybettim.

İşteki her öğle aramda birilerinin g.tünde, kahve falı bakılması için koşuşturuyor oluşum depresyona mı yoksa "mart ayıma" mı delalettir bilmiyorum; ama falımda çıkan o çocuk bir süre karşıma çıkmayacakmış gibi görünüyor, zira ortada çocuk mocuk görünmüyor. Ama bir gün gelecek Madonna’dan şarkılar söyleyeceğim: “Like a virgin, touched for the very first time.” Bu şarkıyı söylerken iş arkadaşlarımla elele verip damat halayı çekeceğiz. İnanırsak olur bence.

Çocuk demişken, en eski aşkım pılısını pırtısını toplayıp Miami’ye gidiyor. Eski aşkım ise –yine pılısını pırtısını toplayıp- Roma’ya gitti. Anadolu Kapıları Malazgirt savaşı ile açılmış olabilir ama yurtdışına açılan kapı benim size aşık olmamdan geçiyor gençler; bu fırsat kaçmaz!

IKEA kataloğunun evime gelmesiyle beraber yaşadığım coşku, adamların 2.7 metrekarelik mutfağı bana sevdirmesiyle katlanırken, bi s.ke yetecek paramın olmadığı gerçeğini fark etmemle birlikte balon gibi söndü. Geriye sadece ben, elimdeki dergi ve salyalarım kaldı. Salyalarım hala oralarda bir yerde.

Ve son olarak buradan endoskopi için 350 lira isteyen özel hastanelere geliyor: FAKE YOU!!11

Muckuruk.

---

Görsel: deviantart; Bad Religious Acid Trip by neonpaledead
Şarkı: grooveshark; Thunderbird by The Golden Filter (klip için buraya tık)

Kovalanan Kaçar.

2011-07-18T00:09:00.002+03:00

İnsanları olduklarından daha değerli kılan; pireyi deve, cüceyi dev, kömürü elmas yapan bizleriz aslında. Bize acı çektirdiklerini söyleyerek suçladıklarımızın ellerine silah veren de bizler değil miyiz, cinayet mahallindeki hem görünen ikinci hem de görünmeyen üçüncü kendimiz değil miyiz?

Bir insan bizden ne kadar uzaksa, o kadar değer kazanıyor. Ulaşılması imkansız olduğunda, gözümüzde tanrı oluyor. Bizse, “sürekli ulaşmaya çalışan insan” olarak; başkalarının gözünde gitgide değersizleşiyoruz; öyle bir an geliyor ki “Neden kimse beni sevmiyor?” diyoruz, dedik, diyeceğiz; “böyle” oldukça, kendi gözümüzde bile değersizleşeceğiz...

Zira hayatta her değer, başkasının gözündeki değer cinsiyle ölçülüyor.

O zaman ne yapmalı? Durmalı. Ulaşmaya çalışmayı bırakmalı. İşte o zaman geri dönüyorlar, kapınızı tıklatıp “Merhaba!” diyorlar... Çünkü egoları artık şişmiyordu, yokluğunuzda küçük deliklerden yavaşça hava kaçırıyordu; indikçe iniyordu... Tıkladığında kapıyı açmayın. Bırakın arasın; cevap vermeyin. Bırakın mektup/mail/mesaj yollasın, SUSUN! Kendiniz için TIP oynayın. Bunca zaman o ulaşılmazdı; şimdi biraz da siz ulaşılmaz olmanın tadını çıkarın.

“Oyuna katıldım.” Amacım geri kazanmak değil, amacım öç almak değil. Artık içimden gelmiyor İtalyanla olmak, düşündüğümde gülümsüyorum; demek ki kızgınlığım da geçti... Biliyorum ki şimdi bana aşık... Bu kadar istediğim, uğruna bu kadar çaba gösterdiğim; iş bulabilsin diye blogtan tanıdıklarıma bile haber saldığım, problemlerinden biraz arınsın, biraz mutlu olsun diye kıçımı yırttığım adam, ben egosunu tatmin etmemeye başladığımda sevdi beni, ben onu mutsuz ederken... Ne yazık.

Hayatta bazı şeylerin merkezinde biz olmalıyız sanırım gerçekten de; her şeyin değil, ama bazı sınırlar olmalı, bilinmeli, yönetilmeli. Verdikçe kaçanlar, aldıkça gelirler. Çünkü hayat hep s.kene güzel.

Ben “seven” tarafım; uğruna her şeyi yapan, çabuk bağlanan, sarılmak isteyen, kollanmak isteyen; hemen tüm sırlarını döken; hemen ilişki moduna geçen... Yani tanrılaştıran, yani ego şişeren, yani kaçıran... hep böyle oldu, ama bundan sonra hep böyle olmayacak.

Biraz kapalı olmak lazım, ilişkilerde basamaklara sahip olmak lazım, o basamakları yavaş yavaş tırmanmak lazım; merkezde kalmak lazım, verdiğimiz miktarı iyi bilmek, aşırı dozdan kaçınmak lazım... İlişkilerde roller başlangıçta verilir; haddi hududu bildirmek lazım. Ama sevmek de lazım. Yoksa neden ilişki kurulsun ki? Sirkülasyon ilişkiyi homojen yapar; sirkülasyonların olmadığı, alanla verenin hep bir olduğu ilişkiler bir s.kime benzemiyor, tecrübeyle sabittir.

Anlayacağınız şimdilerde biraz s.kip, biraz sevmenin yollarını arıyorum; bulursam haber ederim.

- - -

Not: Bir süredir yazmıyorum çünkü artık “Anneeeee, ben kurumsal oldum.” 06.20de kalkıyorum, akşam 18.30’da evde oluyorum; birkaç saat oyalanıp uyuyorum falan. Çok çileli geçmiyor zira geçtiğimiz iki hafta içinde sürekli eğitimdeydim; eğitim sonrası şirkette midye dolma / pasta partileri, haftasonu çıkılan “Kaynaşma Partileri” falan; hayat bana güzel olm. Stajım bitip de full time’a geçtiğimde ebemi itinayla şeyapçaklar gerçi ama olsun; parası SÜPERSONİK olcak.

Mutluyum beybiler, sevgiler!

- - -

Görsel: deviantart; When Nothing Goes Right by aoao2
Şarkı: grooveshark; Anywhere On This Road by Lhasa De Sela (Reader'dan okuyorsanız, şarkıyı göremiyorsunuz.)

Paylaştıkça Çoğalıyorsa, Kendine Saklamanın Ne Faydası Var?

2011-07-01T18:43:00.004+03:00

“‘Bir çember çiz...’ diyor bana.

Çiziyorum, ama yarım bırakıyorum nedense. O bir daha istedikçe, ben bir daha gelemiyorum başladığım noktaya. Uç noktaları olmaması gereken bir şeklin hep iki ucu oluyor, o iki uç hiç birleşmiyor, birleştiremiyorum” diyor-d-um.

Hayatı hep bir kısır döngü olmakla suçluyor-d-um. Oysa bize acı verenler, bizi yerimizde tutanlar hep yarım bıraktığımız çemberler, tamamladıklarımız değil. Aslında döngüyü tamamlasak, başladığımız noktaya gelsek; her şey çözülecek, her fırtına dinecek. Döngülerden kaçardım, şimdi döngü olmak istiyorum; işin sırrının başladığın noktaya geldiğinde, başladığındaki sen olmamaktan geçtiğini anladığımdan beri.

İnsanlarla çok kolay iletişim kuruyorum, çok çabuk kaynaşıyorum. Ama ilişkilerimi bitirirken hep çok fevri bir acımasızlıkla hareket ettim. “Hak ettiler!” dedim. Oysa kimin neyi hak edip hak etmediği bana kalmış bir şey değil; çeşit çeşit olduğumuzu fark etmeliyim, hep kazanamayacağımı bilmeliyim, bugüne kadar hep kaybetmiş olsaydım bile, her kaybın beni bir kazanca götürdüğünü görmeliyim.

İlk ayrılığımdan sonra iki sene boyunca çektiğim acı, ayrılıktan uzun zaman sonraki buluşmamda dindi, eğer o acıyı çekmeden onu görseydim, döngü tamamlanmazdı; eğer onu hiç görmeseydim, o hep ulaşılmaz kalırdı.

Bir başkasıyla seneler boyu yaşadığımız onca şeyden sonra, kalbini kırdığım için her gün kendimi suçlayarak edindiğim pişmanlık, göz yaşının hiç de yakışmadığı bir kutlamada ağlayıp özür dilememle geçti. Af dilemeseydim kendimi affedemezdim.

Daniele’yi sahip olduğum tüm hesaplarda engellemiştim; engeli kaldırdıktan sonra bir saat bile geçmeden mailler yağmaya başladı, “Seni hala seviyorum ve bir gün affedeceğimi biliyorum; ama affettiğim zaman bile bir daha sana asla güvenemeyeceğim; güvenin olmadığı yerde ne sevgililik olur, ne arkadaşlık; o yüzden iyi bak kendine; mutlu ol ve öyle kal...” dedim. Eğer veda etmeseydim, hep devam etmek isteyecektim.

Hepsini sevdim, hepsini seviyorum, hepsini seveceğim – ve artık onları sevmem için onların da beni sevmesine gerek olmadığını biliyorum. Nefret bir gün diner, kızgınlık bir gün geçer, pişmanlık bir gün son bulur, aşk bana geldiği yönü değiştirip başkasına akar... ama sevgi hep baki kalır. Geçmişte yaşadığım / yaşattığım kötü şeyler için pişman değilim çünkü bedelini ödedim; geçmişte yaşadığım / yaşattığım güzel şeylere özlem duymuyorum çünkü hepsi için minnettarım ve bedelini severek ödüyorum. Sevgi, en güzel para birimi...

Şimdilerde bir tüy kadar hafifim. 3.11 ile mezun oldum, sanırım bölüm 5.siyim, beni depresyonlara sürükleyen bitirme projem AA geldi, kepimi 6 temmuzda atıp mezun olacağım ama 4 temmuzda, daha mezun olmadan, sene başından beri hedeflediğim ve yapmayı gerçekten istediğim iki işten birine başlıyorum; huzurluyum ve mutluyum. Kendimde hala hoşuma gitmeyen şeyler yok mu? Tabii ki var, mesela gardırobum ve bu dönemde edindiğim kilolarım; ama bunların hepsi değişir/geçer/gider - hem sevecek olan varsa beni, göbeğim varken de sever.

Aslında agnostik sayılırım ama hayatım güzel bir yönde ilerlediğinde, beni mutlu eden bir şey gördüğümde; “bir şeylere” şükrediyorum. Adı Allah değil, İsa değil, Karma değil, Buddha değil... Orada olup olmadığından emin olamasam da, benim tanrım, benim dinim; bir nevi Feanorizm. Minnettarlığımı göstermek için 4 duvar arasında yere çökmek zorunda değilim, şarabın tadından mahrum kalmak zorunda değilim, sevişmekten kaçmak zorunda değilim... Aslına bakarsanız şarap içmek ve sevişmek benim ibadetim, sadece artık doğru yerde, doğru zamanda ve doğru insanlarla; keşke seni tanıyabilseydim Hayyam – mümkünse gay halinle.

Hala hazır değilim, “olmadım”, olgunlaşmadım; ama hissediyorum, yakınım. Hazır olduğumda gelecek; ve ben onu o ya da bu sebeple değil, şu anıyla ve her haliyle seviyor olacağım; o beni kara kaşım kara gözüm için değil, arındığım halimle, bütünle, seviyor olacak...

Bekliyorum, çünkü sabretmesini bildikçe, güzel şeylerin bizi bulacağına inanıyorum. Pozitif pozitifi çağırır, sevgi paylaştıkça çoğalır.

Hepinizi seviyorum.

- - -

Görsel: Deviantart; Circle by Silverwing17
Şarkı: Grooveshark; The Man I Love by Devics (Google Reader'da okuyorsanız görünmüyor, bilginize.)

Sorular (?)

2011-06-24T23:46:00.000+03:00

Uzun zamandır hayatında yer etmişlerin, aslında bildiğin gibi olmadıklarını öğrendiğinde yabancı mı olur tanıdıklar aniden? Ya da zamanla değişiyorsak; günler geçerken insanları daha mı fazla tanırız yoksa yabancılaşır mıyız onlara? Yelkovan ilerledikçe çoğalıyor muyuz, yoksa eksiliyor muyuz?

Unutmaya kıyamıyorum gördüklerimi... Herhalde, “her halde” çok seviyor olmamdan. Ya da boşversene, kim kimi her haliyle seviyor ki? Sevgilisi her şeyiyle mükemmele yakınken, ağız şapırdattığı için sevgilisinden ayrılan bir arkadaşım vardı benim.

İçimde öyle bir “şey” var ki, “SEVİN BENİ!” diye bağırıyor, öznesi yok. Bazen de “SEVSİN BENİ!” diyor, özneli mözneli, işveli işveli. Neden bu kadar açım aşka? Bu kadar açken neden bu kadar zor? Oysaki beklentilerim o kadar yüksek de değil; Amerikan romantik komedilerinden özenerek, biraz Yeşilçam filmlerini, biraz da masalları kendimce yontarak; beyaz atsız ve prens olmayan bir adam istiyorum... o kadar zor mu? Evet mi? N’ayır, n’olamaz.

Ya sevilmesem ne olur? Sevilmesen? Sevişmesek? Sevmekten başladık, sevişmekten çıktık. İkisi de bir değil mi? Eh... bazen. Sevişmeyince duvarlara tırmanıyorum, hepsi bu. Sevişmiyorum da. Gösteriyorum ama vermiyorum, annem öyle dedi. Oyunlarda fare miyim kedi miyim bilmiyorum; Tom ve Jerry’e inanmıyorum ama bir güç var, biliyorum.

Yorulmadın mı? Yorulmadık mı? Mesaj atacak mı diye bekliyorum. Atınca kızıyorum. Atmayınca kızıyorum. Sessizken susmuyorum, konuşunca susuyorum. Ben yoruldum. Yordun beni. Yoğurdun.

Gurur dediğimiz şey ne? Nereden başlar, nerede biter? Bir insanı kaç defa affedebilirsin? Peki ya bir kere daha affeder misin? Ya aklından çıkmıyorsa, ama gerçekten, hiç çıkmıyorsa, ne yaparsın? Ve ardından Eternal Sunshine of the Spotless Mind geyiği: “Sildirir miydin abi?”,“Sildirmezdim amk”, “iyi beynini s.kmeye devam et o zaman!”, “Peki.”

İnsanlarla tanışıyorum. Erkekler bana aşık oluyor bazen, Feriha’ya rağmen. Erkeklerden kolay hoşlanırım ben, gözleri güzelse mesela; ya da güzel gülümsüyorlarsa; ama iş ciddiye binmeye başladığında kolay değil o kadar, kolay aşık ol(a)mam çünkü. Sarhoşken öpüştüğüm her erkekle sevgili olsaydım işim çok zor olurdu. O yüzden itiyorum. Geçen hafta tanıştığımız çocuğu da ittim. “Benimle olmak istiyormuş...” Ne yapsaydım? Başka birini severken boşluk doldurmaca... Adeta cumartesi bulmaca ekleri. Yo, o günler çok eskilerde kaldı. İşin adı tiryakilikse, dudak tiryakisiyim; orospuluksa, dudak orospusu. Daha fazlası değil.

Merhaba, benim kafam çok karışık. Biraz öpüşelim, sonra gidin; elbiselerimizi çıkarmayalım, yatağa uzanmayalım, tadında bırakalım, devam etmeyelim.

Çünkü aşk Aşil Topuğum benim. Beni vurduğunuzda çok acıtıyor, vurmadığınızda daha çok. Ya da tam tersi... yine de acıdan kaçış yok.

- - -
Görsel: Deviantart; Who Am I? by nocturnal-schism
Şarkı: Grooveshark; Great Lake Swimmers - Backstage with the Modern Dancers

GÖB!

2011-06-07T19:16:00.003+03:00

1,5 aydır evden sadece okula gitmek için çıkıyorum; sunum yapmaya, demo göstermeye ya da sınava girmeye… Sabah itibariyle fark ettim de göbeğim bu süreç içerisinde adeta ikinci bir kişilik olmuş; öyle ki artık o da bir birey, adını da Feriha koydum.

Bu arada "Haksızlığın karşısında susan dilsiz şeytandır" nasıl cuk oturmuş yareppim. Seni seviyoruz Nuray Mert, ama Bahçeli kadar değil, çünkü o 40 yapıyor.

O değil de bu ayın sonunda True Blood 4. Sezon başlayacak lan; diş görücez, kan görücez, g.t görücez! Üstelik vampir g.tü: ULTRA GÜZEL. (Kutsal Kase Alexander Skarsgård'ın kasesiymiş diye duydum da ben, o bakımdan.)

Bal gıdıktan öpüyoruz; ben kendim ve Feriha...

Mucuku!

- - -

Görsel: deviantart; Fat Lady by mrs-allonby

Şarkı: grooveshark; Cake- Never There (3 öğün dinleyiniz)

Uzun Uzun Sahneler ve/veya Kısa Kısa Yaralar...

2011-06-01T20:13:00.002+03:00

Kafasında bir tiyatro sahnesi kurmuş, sahnedeyse kendisi var. Hiç kimseye kaptırmadığı başrolü yanına yardımcı oyuncular çağırıyor geçmişinden. Bunu hep yapıyor – acı vereceğini bilse de yapıyor, bazen de acı vermesi için yapıyor.

* * *

“Boşuna çalışma,” diyor adam; “sen ne kadar uğraşırsan uğraş İstanbul’u kazanamayacaksın. İtiraf et kendine yavrum, onlar kadar zeki değilsin, olamayacaksın…”

İÇİNDEN: “Gerizekalı olduğumu, onlardan daha iyi olmadığımı yüzüme vuruyor. O da biliyor. Kendime inanmıyorken, o bana neden inansın? Tabii ki kazanamayacağım; tabii ki bu tımarhanede, Adana’da, hapsolacağım; duyacağım: gay, top, ibne, nonoş…”

DIŞINDAN: “Bilmem, elimden gelenin en iyisini yapayım da…”

Yaptı. Gece yarısı yatıyorken sabahlara kadar uyumamaya başladı. Başardı. İnternet kafede haberi aldıktan sonra hayatındaki herkese sarıldı, bir tek babasının kolları boş kaldı, bir tek onunla kutlamadı.

* * *

3 aydır görmemiş sevgilisini; kollarını açmış - koynunu ardından… “Çok kilo almışsın,” diyor Çocuk, suratında tiksintiyle, “göbeğin gerçekten çok kötü görünüyor, kilo versene?”

İÇİNDEN: “İğrenç göründüğünü biliyordun – biliyorsun. Niye şaşırıyorsun? Şişmansın, kocamansın, obez olacaksın, karnın o kadar büyük ki sevgilinin bile midesi bulanıyor senden, suratın patates gibi. Böyleyken seni neden beğensin? Neden istesin?”

DIŞINDAN: “Aslında o kadar da almadım… Ama biliyorum, kötü görünüyor; bir şeyler ayarlarım, söz!”

Ayarladı. O akşam kustu yediklerini. Ertesi gün kendini aç bıraktı. 8 kilo verdi ardından. Ayrıldıklarında 10 kilo aldı. 6 kilo verdi sonra bir başka ölüm diyetiyle, ardından 9 kilo geldi. Ekstra küçük kilolar biriktikçe birikti. Her bir yağ parçası midesini bulandırıyor şimdi, iskelet gibi olmak istiyor, iskelet gibi olanlara özeniyor.

* * *

“Senden önce hiçbir erkekle birlikte olmayı denememiştim, şimdi o kadar hoşuma gidiyor ki bu durum, yolda yürürken kızlar yerine erkeklere bakar oldum… denesek mi?”

DIŞINDAN: “Paylaşabilecek misin ki beni?”

İÇİNDEN: “BENİ BIRAKACAK! Benden ayrılacak. Çünkü artık ona yetemiyorum. Tek bir kişiyle neden yetinsin ki? Ne yapabilirim gitmemesi için? İstediği şeyi vermeli miyim? Grup seksi kabul etmeli miyim?”

Etti. İlk denediklerinde sevgilisi 3.ye dokunduğunda ağlamaya başladı. Yapamadılar. Bir koca sene geçti ardından. Bir kere daha denediklerinde 3.ye kendisi dokundu bu sefer; dokundu ve sevdi onu. Yatak oyunları fazlaydı o günlerde onun için, bedenini paylaştığında duyguları aşka yoğruluyordu.

* * *

“Seni aldattım,” dedi İtalyan, “hiçbir şey olmayacağına söz verdiğim eski sevgilimle, üstelik bir kere değil, daha fazla; gözlerine baka baka yalan söyledim… Özür dilerim.”

DIŞINDAN: “…”

İÇİNDEN: “Neden yetemedim ki? Bende eksik olan ne var? Eski erkek arkadaşı benden daha mı yakışıklı? Yatakta daha mı iyi? Eski sevgilisi onu aldatmadı mı? Yalanlar söylemedi mi? Tartıştıklarında yumruklamadı mı? Ama üzgün görünüyor, affetmeli miyim? Güvenmeli miyim?“

Güvendi ve affetti. Bir kere daha aldatıldı ardından; yine güvendi, yine affetti. Ardından bir kere daha. Siktiri çekti bu sefer, ama yıkıldı ardından, hala da kalkamadı; onu sahnede yerde sürünürken görebilirsiniz şimdi.

Hepimiz yaralıyoruz birilerini, birileri yaralıyor bizleri. Herkes herkesi acıyla büyütüyor çünkü, pembe dünyalarda kimse büyüyemiyor.

Yukarda yazdıklarım ve fazlası, bugüne kadar kafamı sürekli yoran şeyler; geçmişten karakterler çıkarıp onları konuşturmak; o anları tekrar ve tekrar yaşamak…

Kendimi sevmeye başlamak istiyorsam, tiyatromu kapatmam gerektiğini fark ettim. Bunun üzerine düşünüyordum kaç gündür… Buraya yazdım, “kustum” ve terk ettim.

Bu oyunun farklı bir versiyonu var bir de; o karakterlerle gelecekte karşılaşmamın planlarını yaptığım bir oyun; tiyatro değil de, sinema sahnesi bu sefer... Ben ne söyleyeceğim, onlar ne söyleyecek; nasıl giyineceğim, nasıl davranacağım ve dahası…

Her şey daha güzel olacak, biliyorum. Sadece zamana ihtiyacım var; kendimi dinlemeye, meditasyon yapmaya devam etmeye, acıdan kaçarak değil acıyı yaşayarak büyümeye…

Olacak, olacak…

Not: Kapanmadan önce, sinemamıza da bekleriz.

- - -

Görsel: deviantart; The Hospital Theater by arielx92

Şarkı: Gayngs - The Gaudy Side of Town

Çünkü Stalker'ım, Stalker'sın, Stalker...

2011-05-28T22:35:00.000+03:00

Öncelikle yukarıdaki şarkıyı dinleyin bi', kulaklarınızın pası silinsin.

Sonralıkla (?!) Aragon zamanında şöyle demiş:

"Beni sev ya da benden nefret et, ikisi de benim yararıma;

seversen hep kalbinde olurum, nefret edersen hep aklında..."

Yaşasaydın seni bağrıma basardım Aragon.

Saygılar.

- - -

Görsel: Six Feet Under, (Nate ve Claire'e olan aşkım bazen beni biseksüel olup olmadığımı sorgulamaya itiyor... - ŞAKA LAN ŞAKA, ben senin o bildiğin gaylerden olmasam da, bildiğin gayim... hıhı, evet, püskevitler.

Şarkı: Grooveshark; Smoke City - What It Was (acoustic)

Sabredenler Kulübü!!!11!1!

2011-05-24T01:57:00.004+03:00

N'aber?

Bu kadını sevin. AMA ÇOK SEVİN.

İtalya ile ilgili her şeye alerjim var. "Acıyı kucakla Feanor, acıyı kucakla Feanor..." Ağzına sıçayım Osho; ben acıyı değil acı beni kucaklıyor, mütemadiyen hoplatıyor, haberin yok. Öhm. Ama sabır, falan, evet.

Umarım bitirme beni bitirmeden ben bitirmeyi bitirebilirim. Sayılarla o kadar haşır neşirim ki artık random gülüşlerim bile 821397981273918 şeklinde. Haziran ortasından sonra gel de gör beni, bambaşka biri, toplarım dağılan kalbimin her köşesini.

Bu kadını sevin demiş miydim? Ben susayım da gözlerim konuşsun o zaman canlar, bal gıdıktan öperim.

cCc Kimbra Reyiz cCc - 40 yapar ve yaşasın püskevitlerle otusaltık esnik törsun!!

Bahçeli seni seviyorum bebeğim.

- - - -

Video falan: yütüb; Kimbra - Plain Gold Ring (live)

Yollar.

2011-05-21T16:32:00.003+03:00

Ben kendimi sevmedikten sonra, insanlar beni neden sevsin?

Yolcu yolunda gerek diyorum son günlerde; yeni yollar bulmam gerek, o yolların bana çıkması gerek; yolun sonunda, olduğumu sandığım şeyi değil, olduğum şeyi görmem gerek; ne istediğimi anlamam gerek.

Hep çabuk sevdim insanları, hep çabuk güvendim. Her güvendiğim erkeğin kollarına fırlattım kendimi; sevsin diye, ilgilensin diye, önemsesin diye, sarsın diye.

Neden sevilmeyi bu kadar çok istiyorum? Neden sevilmemekten bu kadar çok korkuyorum? Neden sırf sevilmek için çaba gösteriyorum; sevginin karşılıksız, öylece, kendiliğinden gelmesi gerekirken?

Osho “Açık bir kitap olun,” diyor, “tohum kalıp korunmaktansa, çiçek olup zarar görmek daha güzel. Acıların hepsi birer ders, o yüzden acıları kucaklayın; tohum kalmayı seçip aşık olamayan milyonlarca insan var bu dünyada; aşkı tadın, tatmak için risk alın!” diyor. “Ama tanımakla aşkı birbirine karıştırmayın,” diye ekliyor, “gördüğünüz şey insanların dış çeperi olduğunda, hissettiklerinizi aşk olarak tanımlamak sizin aşkı tanımadığınızı gösterir; önce kendinizi sevin, önce kendinizi aşka hazırlayın, korkularınızdan arının; çeperi keşfetmeye değil, merkeze varmaya odaklanın; sonra sizi kucaklar zaten aşk…” diyor.

Elif Şafak da Araf’ta ‎"Belki aşk sevgiliyi kazanmayı değil, kendini onda kaybetmeyi gerektirir. Kendini kaybettiğinde ve ego kuleni yıktığında karşılığında sevilmişsin sevilmemişsin ne fark eder?" yazmıştı.

Ego kulelerim var benim, kocaman kocaman kuleler. Açık bir kitap olma kısmında başarılıyım, ama sevilmemekten, beğenilmemekten, etiketlenmekten, çok sevmekten, çok vermekten, çok istemekten, kırılmaktan, kaybetmekten… korkuyorum. O kadar çok şeyden korkuyorum ki, mutlu olmam gereken anlarda yeterince mutlu olamadığım gibi, mutsuzluklarda dibe vuruyorum.

Yolcu yolunda gerek demiştim. Bu blogu açtığımda “Çocuğu unutmaya hazır değilim…” diyordum, İtalyan beni aldattığında “Bu kadar acıya hazır değilim…” diyordum. Aslında ben sevmeye hazır değilmişim; ne kendimi, ne başkasını; fark ediyorum. Kendimi keşfetmekte ilerleme kaydetmedikçe ilişki yok artık; özsaygımı kazanmadıkça, özbeğeniye sahip olmadıkça. Yoksa Feanor hep bacağa sürtünen köpek yavrusu, hep terk edilen mutsuz çocuk, hep dibe vuran emo, hep korkan ve plan yapan mükemmeliyetçi.

Sevmeye çalışıyorum… herkesi, her şeyi; en çok da kendimi.

Hadi bakalım.

- - -

Görsel: deviantart; Crossroads by Ciril
Şarkı: grooveshark; Agnes Obel - Riverside (kendisi hayatımın şarkılarından biri oldu)

Depressed As Fuck.

2011-05-10T02:15:00.000+03:00

Her gece kafamı yastığa koyduğumda içimden yataktan kalkıp, balkon kapısını açıp, kendimi boşluğa bırakmak geçiyor. İntihara meyil sülalemden genetik miras ve ben kendi istatistiklerime göre 3 senede bir intihara meyilli oluyorum: vadem doldu a dostlar!

Merhaba, ben yüreği kanayan çocuk. Hayatımda ya her şey aynı anda harika gidiyor ya da her şey boktan oluyor. Şu an ikinci durumdayım; tüm modlar OFF, hüzün hariç.

2,5 sene sonra birine aşık oldum, olanlar oldu. 5 sene sonra mezun olmakken hedefim, bitirme projem bokum gibi gidiyor. 15 sene sonra kariyer kastırıyorken, ilk dört adımda binlerce kişiyi elediğim, son yüzlere kaldığım koduğumun vaka analizi görüşmesi bugün bok gibi geçti. 23 sene boyunca kalıcı bir sağlık problemim olmamışken, sanırım reflüye merhaba dedim, yaşasın her yemekten sonra midemdeki o iğrenç taşkınlık hissi.

Bir yandan öz saygımı kaybediyorum; bana bu kadar şerefsizlik yapan bir adamı hala nasıl köpekler gibi seviyorum diye… Elim her gün fotoğraflarına gidiyor; fotoğraflarını açmadan önce kahroluyorum, fotoğraflarına bakarken kahroluyorum, fotoğraflarını kapatırken kahroluyorum, fotoğraflarına baktığım için kahroluyorum, fotoğraflarına tekrar bakacağımı bildiğim için kahroluyorum.

Melek sayılmam ama bu kadarını da hak etmedim. Ya da ettim; çünkü gerizekalıyım. Çünkü “Sevgi her şeyi iyileştirir!” diyorum hala; "Severek her suçun, her nefretin, her ahın, her anın üstesinden gelebiliriz!!" diyorum. Sonra üstümden geçen geçmiş oluyor, üstünden tır geçmiş kedi leşine dönüyorum. Rol modelim Ayşecik olduktan sonra, daha nice kazıklar üstüne otururum ben. Hayat sevince güzel, falan, yalan. Hayat piçe güzel.

Drama queenlikse dibine vurdum, emoluksa sadece gözlerimi kapatacak uzun saçlarım eksik, siyah pijamalarım ve siyah kahvemle Flyleaf’ten I’m So Sick’i dinlerken oldukça götik göründüğüme de yemin edebilirim. Bir apaçilik kaldı, o da eksik kalsın.

Bazen bir otobüste hayal ediyorum, keşke şimdi otobüs kaza yapsa, herkes sağ kalsa, benim vücudumda cam kırıkları. Bazen evde hayal ediyorum, şimdi deprem olsa; herkes sağ kalsa, benim kafama sert bir şekilde düşen avize. Bazen karşıdan karşıya geçerken hayal ediyorum; arabanın biri bana çarpsa, arabada sıfır hasar ben paramparça.

Yine kendi istatistiklerime göre her 10 senede bir intihar etmeyi GERÇEKTEN istiyorum. Korkmayın, daha 7 senesi var.

Sevgiler,

Götik.

EPIC FAIL.

2011-05-02T01:31:00.002+03:00

Selam.

Güzel dilekler için çok teşekkür ediyorum.

Bir süre buralarda yokum; biraz depresyona girmece, biraz bitirme projesi, biraz quizler, biraz finaller, biraz iş başvuruları, biraz insan kaynakları görüşmeleri, biraz özel şirketler için program yetiştirmece, biraz şundan, biraz bundan.

Olmadı, olamadı. Hayatımda hiç duymadığım kadar yalanı bir arada duydum iki hafta içinde. Bir insanın bu kadar ikili oynayabileceğini aklım almazdı, aldı. Daha başlamamış bir şeyi sona erdirdim, iyi oldu.

Öfkeyle doluyum ama tüm piçliğine rağmen köpekler gibi seviyorum. Bitti, bittim, bitirebildim, bitebildim.

Alınacak dersler var, sorulacak sorular, falan.

Güven? Aasdsadadkjhakshdakjdhkajdhkjadhkajdh. Skerler.

Aşk konusunda benden adam olmayacak gençler, ben artık kariyer kasıyorum.

Bal gıdıktan öpüyor, haziran sonuna doğru görüşmek üzere diyorum.

- - - -

Görsel: Tumblr; Are you talking to me? by jesaarmanor ;
Şarkı; grooveshark; Archive - Fuck You;

Ufak Bir Rica...

2011-04-09T23:06:00.000+03:00

Farklı. “Ama bu sefer farklı…” farklılarından değil bu. İlişki kavramımı kökten değiştirecek kadar farklı… Gün boyu gülümsemekten yanaklarım ağrıyor şimdilerde, birinin beni en şımarık, en ilgi bekler, en ilgiye boğar, en çocuksu halimle sevebilmesi garibime gidiyor; “Niye kaçmıyor?” diyorum bazen, “Neden daha fazlası için teşvik ediyor?”

Stratejik oyunlardan o kadar sıkılmışım ki – ve o oyunlarda öylesine yeteneksizmişim ki.

Birinin beni vücudumla barıştıracağını hiç düşünmemiştim şimdiye kadar. Kompleks sahibi olduğum onlarca şeyin bu kadar beğenileceğini… 83 kiloydum tanıştığımızda, hayatımda hiç görmediğim bir değer… Sonuç? Kilo veriyorum, üstelik rejim yapmadan ve hatta 3 yıllık aşçılık deneyimi olan birinin yaptığı yemeklerle. Komik… Çocuk’un 3 kilo aldığımda bile göbeğime laflar sokuşturduğunu düşünürsek…

Mutluyum ben, çok mutluyum. “Aşık oluyorum sanırım…” dediğimde “Oluyorum’u mu kalmış?” diyor insanlar. Kalmamıştır belki de… Belki gerçekten birbirimiz için yaratılmışızdır, kimbilir?

Gidecek diye çok korkuyorum. Çalışma izni verecek bir şirket çıkmayacak, canına tak ettiği için İtalya’ya geri dönecek diye. Bir yandan öylesine pozitif olmaya çalışıyorum ki yanında, “Olacak, göreceksin; gri bulutların ardında güneş bizi bekliyor…” diyerek. Mayıs sonuna kadar gelir mi ki o güzel günler?

HAYAL: Eğer iş bulursa, ağustos sonu gibi aynı eve çıkarız belki. Ardından pazarları dost muhabbetleri eşliğinde brunch keyfi yapmacalar, pizzalı/makarnalı partiler düzenlemeceler; her geceye onla veda edip, her sabaha onla başlamacalar; öten kuşlar, açan çiçekler, gökkuşakları.

HAYAL KIRIKLIĞI: Eğer bulamazsa… kötü.

Hayatımda ilk defa bir şey için “bir şeye” dua ediyorum, o “şeyin” ne olduğunu bilmesem de. Allah’a, Ateş’e, Buddha’ya, Enerji’ye, Güç’e, Kendiniz’e…neye inanıyorsanız inanın fark etmez. Bir şekilde, insanların güzel dileklerinin hayatımızı değiştirdiğine inanıyorum ben. O yüzden, beni azıcık olsun tanıyor, azıcık olsun seviyorsanız; siz de lütfen dua edin benim için; inandığınız herhangi bir şeye; benim, onun, BİZİM için.

Kucak dolusu sevgiler… herkese.

- - -

Görsel: deviantart; Italy by traevoli
Şarkı: grooveshark; Nina Zilli - 50mila

İnerileyşınşip Gibi, Ama Değil.

2011-03-27T01:25:00.002+02:00

“Beni sevecekseniz, aşk sancılarımla sevin ahali!” dedim; “Sırlarımla, yaralarımla sevin beni. Kirli çamaşırlar diye nitelendirdiğiniz sevişmelerimle sevin, ama öpüşlerimi de sevin, hem de uzun uzun.”

Oysa beni değil, olmamı istedikleri şeyi sevdiler nicedir. Bakir genç delikanlıyı, 23 yaşındaki olgun adamı; her zaman gülümseyeni, yalnızca dört duvar arasında eyleşeni… Ama biriniz için orospuydum, biriniz için çocuksu; biriniz için içlenmiştim, biriniz için fişlenmiş.

Ben hep düşler kurdum, hep de düştüm ardından; çünkü size yetemedim.

Ama şimdilerde, hayatımın en uzun flört dönemini yaşıyorum. Nice zaman sonra, açıp tekrar heybemi; içindekileri gösteriyorum tek tek. “O”; korkmuyor, kaçmıyor, yormuyor, yorulmuyor…

Benimse insanlara olan güvenim kırılmış; ”Evet!” demeye varmayan dilimle, bulutlarda yürümenin tadına varıyorum.

Hazır olmayı istiyorum ki, tutup heybeyi kapatan ellerimden, götürsün gittiği yere beni.

Gökten de üç elma düşsün o gün, paylaşır nasılsa birileri.

- - -

Görsel: deviantart; made in italy by korelyan
Şarkı: grooveshark; Hindi Zahra - Beautiful Tango

Endorfin.

2011-03-17T02:56:00.002+02:00

Birileri hayal kurar, birileri hayal kırar.

Bense oturup çikolata yiyorum.

"Hayat göbekle güzel."

-Anonim

- - -

Görsel: Merv'in Facebookundan çalıntı. Thx Merv

Şarkı: Grooveshark; The Cardigans - Erase and Rewind

Endoplazmikbirkulum.

2011-03-13T23:35:00.003+02:00

N'aber umutsuz ev gayleri ve kadınları? Sizlere süper bir film önerim var: “He’s just not that into you.” IMDB puanı 6.4 olan bu güzide filmi, hetero ve piç erkekler kötülemiş diye düşünüyorum zira dün gece en iyi arkadaşımla izledikten sonra AYDINLANDIM.

Kariyer açısından kafamın fena halde karışık olduğu bir dönemdeyim. Okurlardan SAP danışmanı olan varsa bana mail atsın. Sap olduğum için size danışacağımdan değil, "es-ey-pi" ile ilgili merak ettiğim şeyler olduğundan.

Bu arada, saplık güzel bir şey. Uzunca bir süre daha sevgili istemiyorum, ama bundan sonra fırsatları geri çevirmem, sevişirim. Demir bakirlik de bir yere kadar. Benim de canım var, ben de insanım.

Şimdi derin bir nefes alıyoruz ve yavaş yavaş veriyoruz. Olmamışsa da olmuş gibi davranıyor, skerler deyip hayatımıza devam ediyoruz. Erkekler yüzünden hayatı kendine zindan eden 16 yaşındaki ergen genç kız bunalımlarından çok sıkıldım.

Bu arada bir sonraki hayatımda dünyaya panda olarak gelmek istiyorum. Ye iç sıç uyu. Hayat onlara güzel.

Öperler.

- - -

Görsel: deviantart; panda by Apofiss
Şarkı: grooveshark; Doves - Pounding

Özeleştiri Değil, Adeta Bir Özağzasıçış.

2011-03-11T01:31:00.004+02:00

Her şey kendini sevmekle başlar feanor; sen kendini sev ki, insanlar da seni sevsin.

Oysa ben kendimi sevemedim hiç. Evet, bir sürü güzel özelliğim var, biliyorum. Pohpohlanmak istemiyorum. Kimi insanlar bardağın dolu tarafını görebilir; ben göremeyenlerdenim. Bardak dolu olsa, “Niye ağzına kadar dolu değil?” diyenlerdenim. Yetinemeyenlerdenim. En çirkin benim, en şişman benim, en kel benim, burnu en yamuk benim; sol omzumdaki güneş lekeleri iğrenç görünüyor, sağ ayak baş parmağımdaki nasır adeta kocaman bir kafa, çok kıllıyım, her mimiğimde alnım kırışıyor ve o kırışıklıklardan nefret ediyorum, güzel gülümseyemiyorum, omuzlarım çok dar, giydiğim hiçbir şey yakışmıyor zaten güzel de giyinemiyorum... İş dış görüntüme geldiği an durum drama queen’liğe varıyor. Boşluğu doldurulamayan bir özgüven eksikliği... Yıllardır süregelen bir “Bu bana bakmaz” hissiyatı. “Bakmaz çünkü ben çirkinim.” inancı. Doğrulaması. Saptırması. Sapıtması.

Gidenlere veda et feanor; veda et ki hayat karşına yeni insanları çıkarsın.

Oysa sevdiklerime veda edemiyorum ben. Hep bir köşesinde kalsınlar istiyorum hayatımın. Bana acı çektireceğini bile bile. Nerede ne kadar profilleri varsa açıp açıp bakıyorum, takip etmeye çalışıyorum. “Peki bensiz nasıllar?” diye. İyi olduklarını görünce üzülüyorum. “Demek ki yerim dolmuş.” diyerek. Kötü olduklarını görünce üzülüyorum. “Canı mı yanıyor yoksa?” diyerek. İflah olmaz bir üzgünlük hali bendeki. Herkes için üzülüyorum. Çok küçük şeylerden mutlu olabilmenin laneti, çok küçük şeylerden dolayı yıkılmak olabilir belki de... Bir parçam olan insanlar gidince sonsuza kadar kanayacak açıkta kalan yara diye düşünüyorum. O yüzden tutuyorum kollarından, gitmesinler diye. Ama onlar gidiyor bir yolunu bulup. Ben de “Ama?” diyorum. Emrah bakışlarıyla. Eğik kaşlarla. Büzülmüş dudaklarla. Hep aynı kısır döngü.

Güçlü ol feanor; hep merkezinde dur ki, insanlar sana gelsin.

Oysa merkezimde kalamadım ben hiç. Hep koştum; yarıçaplar, çaplar boyunca koştum. Sevmek için koştum. Kendi dış görüntümü ne kadar sevmiyorsam, sevdiklerimin dış görünüşlerini o kadar sevdim. Hunharca sevdim, taparcasına. Onları da çok sevdim ama. Kendi açlığımı onların açlığı sanıp da öyle bir verdim ki sevgimi, boğdum. Bir kaşık suda da değil, okyanuslarda boğuldular. Yüze yüze kaçtılar. Gördükleri ilk kara parçasına çıkıp geriye bakmadan koştular. Sonra ağladım. Okyanus daha da büyüdü. Açlık daha da arttı. Eksilerek artanlardanım ben, tamamlanamayanlardanım.

Biraz içinde tut yaşadıklarını feanor; açık kitap değil, kapalı kutu ol ki, merak uyandır.

Oysa açık bir kitap olmaktan mutlu oldum ben hep. İstedim ki insanlar bilsin. Soru sorduklarında dürüst oldum hep; saklamadım hiçbir şeyi. Soruların kavgasını verdim, ama cevaplarıyla. “Kaç kişi ile yattın” sorusuna da doğru cevap verdim, “Bana aşık mısın?” sorusuna da. Doğrular hep kahreder insanları. Oysa beni söylenmeyenler kahreder, doğrular üzer sadece. Sanıyor musunuz ki aşık olduğum adam bana SENİ İSTEMİYORUM dese ben dört sene boyunca böyle olurdum? Sayısal zekam duygusal zekama hep ağır bastı benim. Duygusal olarak gerizekalı bir ibneyim. MESAJ ATMA diyeceksiniz bana. ARAMA diyeceksiniz. BİTTİ; SÜRMEZ diyeceksiniz. Ki durayım. Noktası konulmamış her problem, beynim tarafından binlerce olasılık dahilinde inceleniyor benim. “Ya şöyle dersem? Ya şöyle yaparsam? Ya sonra böyle olursam?“ Acıtmaması için söylemediğiniz cümlelerinizle ağzıma sıçtınız, haberiniz yok. Hala sıçıyorsunuz, umrunuzda değil.

Eeee… şey yap. OF ebenin .mı feanor…

Gerçekten de öyle gaipten gelen ses. Bu halimle kimi seveyim? Neden seveyim? Beni kim sevsin? Neden sevsin? Öğrenmem için kaç kişiyi daha sevmem gerek? Kaç kişiyi daha kaybetmem gerek? Ki ADAM olayım? Derin nefes alıyorum, veriyorum. Bir işe yaramıyor. Olmuyor be ses; olamıyor.

- - -

Görsel: deviantart; I hurt myself today by aleksandra
Şarkı: Grooveshark; Midlake - Rulers, Ruling All Things

Olursa Olmaz, Olmazsa Olur.

2011-03-08T19:57:00.000+02:00

Merhaba, ben sabreden derviş(imsi). Muradıma erdiğim yönündeki tüm söylentiler ne yazık ki yalan, şirinlere ne kadar inanıyorsanız; beklediğinizde gerçekleşeceğine dair tüm söylevlere de o kadar inanın.

Hayatının en verimli ve verebiliriteli yıllarını sadece bir adamı severek geçirip, olası ikili ilişkilerin tümünün köküne kibrit suyu dökmüş bir genç olarak tek söyleyebileceğim şey aşkın bir strateji oyunu olduğudur.

Oyunun kuralları çok basit; ipleri eline alan kazanır, ipleri ele verenin eline verilir. Bu veriştirmece oyununda taraflardan biri kazanana kadar zevklidir bu oyun. Ama biten bir oyuna tekrar başlanmaz; zira eskilerin de dediği gibi; aynı nehirde iki kere yıkanılmaz, güle başka isim versen değişik kokmaz, eski kaşardan tost olmaz, hatta exten next olmaz (falan yaağne.)

Bunca zaman heyecanla bekleyenler, şimdi gönül rahatlığıyla BEN DEMİŞTİMleyebilirsiniz. Biliyorum, demiştiniz. Aferin size. Aferin bana.

Hayatımda başıma ne geldiyse “içimde kalacağına götümde patlasın” mantığından dolayı geldi.

Alkışlarla değil, patlaklarla yaşıyorum…

Ve çok acı çekiyorum.

- - -

Görsel: deviantart; Shingle by s0n-et-lumiere
Şarkı: grooveshark; The Morning Jacket - Dondante

Sus Duymasın...

2011-02-28T00:38:00.001+02:00

Bazen sayfalarca yazmak istiyorum, parmaklarım tuşlara dakikalarca değiyor ama ortaya çıkan şey aklımdakiler gibi karmakarışık, bütünden uzak.

İşte öyle anlarda derdimi anlatan şarkılar bulabildiğim için mutlu oluyorum.

"Ya sonrasına, ya onlasına hazır olacağım" demiştim. Galiba sonucu hepimiz biliyoruz.

Sus duymasın, nasıl ağladım

Beni terkedip gittiği zaman

Sus duymasın, söyleme sakın

Bana yolladığı o aşk mektupları ruhumda kazılı

Her doğum günü hüzünle örtülü

Dolaştım dağ tepe oradadır diye

Sus duymasın, söyleme sakın

Yıllar boyu hiç unutamadım

Dostum, sırdaşım; söyle ona, dönsün bana

Unutup geçmişi dönelim eski günlere

Sus duymasın, söyleme sakın

Yıllar boyu hiç unutamadım

Yalnız onu, (duymasın sakın)

Hala onu istediğimi,

Sevdiğimi, beklediğimi

Git artık söyle

- - -

Video: Zuhal Olcay ve Bülent Ortaçgil, Sus Duymasın

Hayatımın En Önemli Buluşması Nasıl Geçti?

2011-02-23T00:00:00.006+02:00

Masaya oturduğumda yüzüm bir hafta boyunca gittiğim her partide içtiğim litrelerce alkolden dolayı şişmiş durumdaydı. Adeta 3 senedir üstüme yeni bir şey almıyormuşçasına, yanında 215 kere giydiğim o gömlekle gelmiştim (bok vardı da başka bir şey giymemiştim); üzerimde ergenliğimden beri değiştirmediğim parfümümün kokusu vardı, cebimdeyse bana bilmem ne zaman aldığın ve şimdilerde Ayşe Teyze’nin gelip “cırt” diye yırtabileceği yıpranmışlıkta cüzdan; ama ayakkabılarım farklıydı n’aber, üstelik kendileri 200 teealeğ!

Herkes rakı içiyordu, ben bira içtim. Herkes gülüyordu, ben gergindim. Herkes üşüyordu, ben yanıyordum. Herkes bendeydi, ben sendeydim.

Sen katıldığın dalgıçlık klübünle denizler altında yirmi bin fersah, ben gittiğim Almanca kursuyla şayze. Sen fotoğraf çekmeye başlamışsın, ben fotoğraf çekmeyi bıraktım. Senin planında Miami’de yaşamak var (ama Miami Beach için önce vücut yapmalısın bebito), benim planımda Alman vatandaşı olmak var (ama önce patron kıçı yalayacağım bir şirkette iki sene falan çalışmalıyım aşkito).

Hem Amerika sıkıcı.

İçtiğim bira sayısı 5i bulduğunda “raad adam” olmuştum bile. Güldüm. Çok güldüm. Doğum günü kızının ablasıyla kim daha kevaşe diye tartıştık; umarım gerçekten fısıldayarak konuşmuşuzdur zira hatırlamıyorum. Ama sonra ciddi ol dediler sen tuvalete gidince. Döndüğünde ciddi olmaya çalıştım, olamayınca da “Skerler!” diyerek daha çok güldüm. Çok eğlendim, 23 Nisan’da ülkemize gelen bir Hans, bir Jonathan kadar şendim. İÇKİ TÜM KÖTÜLÜKLERİN ANASIYMIŞ.

“Telefonun hala aynı mı?” dedin. “Sende kayıtlı mı ki?” dedim. (Gerizekalı olduğumu söylemiş miydim?) Çaldırdın, kaydettim. Kaydederken ağzına sıçayım demeyi ihmal etmedim. Zira biliyorsun değil mi Sn. Flörtöz; o gece telefonunu vermeseydin, arada sırada “Acaba arayacak mı?” demezdim.

Sonra doğum günü kızının evine gittik. Kafamız 315 milyon oldu. Orda da çok güldük. Ben adeta ortam şebeğiydim. Sanki saatleri 4 yıl geriye almışız gibi. Hiç olmadığım kadar çocuk, hiç olmadığım kadar sevimli. Oysa kuul olacaktım hesapta, ne bileyim ciddi adam olacaktım. Gödgöbeh adını verdiğim vicdan azabımla TAŞŞŞ olmak sıkar biraz ama, kassaydım belki kuul olabilirdim. Olamaz mıııı, olabiliiir (gülüşmeler…)

Sonra taksiye bindik. “Evine çağırırsa gitmem!!!” dedim içimden. Halbuki gel desen itler gibi gelirdim. Zira uzun zamandır Rahip John modundayım; benle sevişmek isteyenleri reddettiğimden: bir ben, bir daha ben, bir de sağ elim. Demedin. Aslında hiçbir şey demedin. Demedik. 10 dakika boyunca sohbet namına ettiğimiz tek şey, evinin önündeki yokuşta taksi zorlanınca “Yokuş sertmiş.” şeklindeki cümleme karşılık verdiğin “Evet ya.” oldu. Aferin bize. Sonra yanağımdan öptün. Ben de diğer yanağından. Taksiciyle senden daha fazla muhabbet ettim eve dönerken. Zira adresi sordu, açıkladım.

Sonra eve geldim. Uyudum.

Bu da böyle bir anımdı.

Acımadı kiiiiiii. (yersen.)

- - -

Görsel: deviantart; sunday morning wander by andyp89
Şarkı: grooveshark; Jamiroquai - Love Foolosophy

Şubat Depresyonu - Final

2011-02-16T01:41:00.001+02:00

1,5 yıl ardından ilk defa gitti elim o dosyaya; öylece, kendiliğinden. Tarihlerine göre sıralanmış onlarca video, yüzlerce resim, binlerce kelimeden oluşmuş MSN konuşmaları…

Ağlamak için baktım fotoğrafların hepsine tek tek; yetmeyince ağlarsam rahatlarım diye izledim tüm videoları baştan sona; yetmeyince “belki şimdi” diyerek okudum tüm yazışmalarımızı…

Ama ağlamadım. Ağlayamadım. Gülümsedim, hem de bolca.

Şu an inanılmaz bir biçimde huzur doluyum. Bunca zaman sonra “o zamanki kendime” baktım da; ne kadar da gerizekalıymışım! :)

Bugüne kadar “Ben aşka aşığım, onunla yaşadıklarımızı istiyorum, özlüyorum!” diyordum. Şimdi o günlere geri dönmek, istediğim en son şey. 19 yaşındaki o ergen çocuk değilim ki ben artık; bir sevgilim olsa o şekilde davranmam, o kavgaları etmem, o sözleri söylemem, o şeyleri istemem… “Tüm olumsuzlukları bir yana bırakarak…” demiyorum; tüm olumsuzluklarıyla hepsi mükemmel anılar; o kadar çok gülümsedim ve hatta yer yer kahkaha attım ki şu an yanak kaslarım ağrıyor; ama hepsi birer anı olarak kalmak zorundalar. Çünkü ben bambaşkayım; biliyorum ki o da bambaşka.

Yazmamıştım buraya ama bu cumartesi bir ortak arkadaşın doğumgünü vesilesiyle görüşüyoruz Çocukla. Sanki eski sevgilimi görecekmişim gibi değil de, yepyeni bir insanla tanışacakmış gibi hissediyorum şimdi. Ve bunu hissedebilmek, hayatımda beni en çok mutlu eden şeylerden biri.

Üzgünüz seyirciler, sizleri şaşırtıyoruz. Şubat Depresyonu adlı dizimiz bugün itibariyle sona erdi. Bir daha hiçbir Şubat’da yeni sezonlarla gelmemek üzere bitti.

Çünkü hayat devam ediyor ve geride bıraktıklarımız bizi yalnızca mutlu etmeli.

- - -

Görsel: Bilgisayarda olan - ve sonunda silinen fotoğraflardan biri.
Şarkı: grooveshark; The Courteeners - Not Nineteen Forever (daha iyi bir şarkı gitmezdi :))

Geçer, Geçer.

2011-02-14T05:23:00.004+02:00

Ben her bahar aşık olurum diyen insanlar var ya hani; bense her şubat ‘böyle’ olurum.

Yok, yok; sevgililer gününden bahsetmiyorum. Açıkçası sevgililer günü pek de şeyimde değil. BÖYLE’den kasıt, kendini barlara atmacalar, her akşam partilere koşmacalar, deli gibi içmeceler, bol bol kahkaha atmacalar, eve takside sızarak gelmeceler, falancalar, filancalar.

Biz buna halk arasında “Şimdi gel de gör beni, bambaşka biri; topladım dağılan kalbimin her köşesini” halleri diyoruz. Ama yalan.

Kime nispet yaptığım konusunda hepimiz hemfikiriz sanırım, ama tüm bu hafifmeşrepliği o kişinin umursayıp umursamadığı konusunda şüphelerimiz olsa iyi olur.

Şubat Depresyonu adlı dizimizin, 3. Sezonunda yine sizleri şaşırtmayacağız sevgili izleyiciler. 16 Şubat gecesi bol bol zırlayacağız, ardından daha çok partiye gidip, daha çok içeceğiz; Şubat sonunda ise eve kapanışı gerçekleştirip bir süre hayata küseceğiz.

Ama sonra her şey normale dönecek… Zaten hep dönmüyor mu? Bir sonraki Şubat’a kadar?

Ben gideyim de sızayım. Sevgilisi olanlar bugün sizle konuşmuyorum; Evli-Mutlu-Çocuklu’lar bugün sizi umursamıyorum. Sevgilisi olmayanlar, telefonum: 0555 833 .. ..

Öptüm.

- - -

Görsel: deviantart; SarIL da tam olsun by KalbiCamdan
Şarkı: grooveshark; Klaxons - It's Not Over Yet

Sen Takıl Öyle.

2011-02-09T01:57:00.000+02:00

“Ama bana aşıktı, aşk öylece geçip gider mi ki?”

          Bahanelerle dolu iç dünyamda AMA’lara her zaman bir yer var.

“Ama şimdi İstanbul’da, aramızda on üç saat mesafe yok.”

          “Sonrasına hazırım…” diye kendimi kandırıyorum.

“Ama şimdi farklı, kendi evi var, kaçmak zorunda değil ailesinden, kaçamaklar zorunlu değil.”

          Aslında sadece “Onlasına hazırım…”

“Ama sevgilisi de yok… muş.”

          Hayır, Adana bana yaramadı.

- - -

Görsel: Blue Valentine'dan.
Şarkı: grooveshark; Josephine Cronholm - If I Apologised

Memleket, Saniye Teyze ve Diğerleri...

2011-02-06T02:41:00.002+02:00

Her Adana yolculuğundan önce aynı şeyi düşünüyorum: “Memlekete gidiyorum.”

“Zaman her şeyi iyileştirir” masalını ne de sever insanlar. Zaman iyileştirir belki yaraları, ama anıları eskitir, bayatlatır.

Yıllardır uğramadığınız bir kente geldiğinizde ilk fark ettiğiniz birkaç kapanan, birkaç da açılan kafe dışında o şehirde pek bir şeyin değişmediğidir.

Ama bir gelişinizde öğrenirsiniz ki komşunuz ölmüş. Hani her geldiğinizde kapısını tıklatıp dakikalarca sarıldığınız, aileniz yazlıktayken yemek yapıp “usta aşçıya” tattırdığınız, gece onda oturup okey oynadığınız, sabah çayına gittiğiniz, kahve falı baktırdığınız… Saniye Teyze yoktur artık, bir daha da hiç olmayacaktır. Sonraki gelişinizde kocasının kederle gülümseyen yüzünü görmemek için ertelersiniz çalmayı, ama eliniz uzanmıştır bir kere kapıya ya; içiniz nasıl burkulur, yüreğiniz nasıl acır.

Bir gelişinizde yıllardır görmediğiniz, görmek için can attığınız eski dostlar, size tek bir saatini ayırmaz; ama yıllardır sizi aramayan, hal hatır sormayan arkadaşlar, memlekette olduğunuzu duyduklarında aramadığınız için size küserler. Kim dosttu, kim düşmandı şaşırırsınız; bir başınalığınızla kalırsınız koca şehirde, bir daha geri dönülemeyecek mutlu zamanların mutsuzluğu eşliğinde...

Bir gelişinizde sevdiğiniz yoktur artık; ama her yerde anılarınız vardır. Anılara sarılmak istersiniz ama buram buram çürümüşlük kokar anılar. Bugün dolmuşa bindiğiniz yer eski sevgilinizin sizi uğurlarken “yanağınızdan öpermiş gibi yaparak dudağınızdan öptüğü yer” idi mesela. Sonra oturduğunuz kafe, tavlada 5-0 yenildiği için size küstüğü, barışmak için yemek ısmarlattığı yerdi. Dudağınızı ısırırsınız ağlamamak için, sorulardan kaçarsınız; içe içe, içinize ağlarsınız. Eve geldiğinizde çok geçtir artık, çünkü göz yaşlarınızın hepsini derinlere akıtmışsınızdır, daha sonra serbestçe çağlayabilsinler diye.

Yoruldum. Yaşlananlardan, ölenlerden, çürüyen anılardan, kapanan kafelerden, bilmediğim mekanlardan, tanımadığım yüzlerden, eski sevgilimle yaşadıklarımı hatırlayıp üzülmekten, koptuğum dostlarımdan, kopamadığım yılışıklardan, dayanamayıp açtığım günlüklerden, “her zaman” ile biten hatıra defterlerinden, fotoğraflardan…

O yüzden…

Her İstanbul yolculuğundan önce aynı şeyi düşünüyorum: “Memlekete dönüyorum.”

- - -

Görsel: deviantart; Sleep by Neumorin
Şarkı: Mice Parade - Tales of Las Negras

Gidiyorum Bütün AA'lar Yüreğimde.

2011-02-01T03:09:00.007+02:00

Finallerin bitmesiyle gelen boşluk çok fena. Sürekli bir “ders çalışman lazım” hali. Peki ben ne yapıyorum? Facebook’da Zuma Blitz oynuyorum, hem de çılgınlar gibi bebeğim, yeah.

Sömestr tatilim başlamıştı aslında, ama bugün (uyumadığım için “bugün”, yoksa Pazartesi) dandik bir projeyi bitirebilmek için tam 8,5 saat okulda kaldık. Sınıfça. Boş fakültede. Sadece biz. ULAN!

Proje “LCD’ye simültane yazı yazdırma” olarak özetlenebilecek bir şeydi. Eğer koca sınıfı bir laba tıkar, "Ödevi bitirin yoksa notlar CC’den başlar!" dersen; yazdırdıkları ilk şey yukardaki olur. Benim fikrimdi, çok güldüm, hala da gülüyorum.

Şu anda bu yazıyı yazarken bir yandan bavul topluyorum, bavul toplama işi bitince tıraş olur duş alırım diyorum ama bilmiyorum ki bitecek mi. Bavul toplayan hallerim çok çirkin. 6 gün kalacağım için her şeyden 6şar tane alma zorunluluğu hissediyorum. 6 çorap, 6 boxer, 6 uzun kollu, 6 alta giyilecek kısa kollu… Bavul parası girmesin diye mecburen 3 pantolon, 2 ayakkabı, 3 ceket. Gay olduğum çok belli abi. Candan Erçetin aşkı yüz metreden tanıyor, ben gayi bavul toplamasından tanıyorum.

Annemin bana Hansel muamelesi yapması ise ayrı bir korkutucu. “Finaller bitti gelsin rejim!!” derken bugün telefonda ıspanaklı börek hazırladığını, tiramisu yaptığını ve yaprak sardığını öğrendim. Akşama da kebap yermişiz. Bir de akşamı var yani, sen düşün. Gece de ciğer yemeye gideriz artık. aq.

Yolculuk kebap kokan memlekete... Adana dediniz ve bildiniz! 05.00'de servisim var. Arkamdan su dökebilirsiniz, ama lütfen konuşmayın.

Hepinizi uçaktan öpüyorum.

- - -

Görsel: Microprocessors Son Proje
Şarkı: grooveshark; We Are Scientists - Nobody Move, Nobody Get Hurt

ALLAHIMSANAGELİYORUM!

2011-01-30T05:27:00.000+02:00

Bu adam, bana bir barda, gözlerimin içine baka baka Eylül Akşamı'nı söylese; "Aynı anda başka insanlara, seni seviyorum demişizdir... " kısmındaki kıskanç bakışlarından bir kuple fırlatsa, yemin ederim "Eylül AKŞAMI" demek yerine "Eylül EAKKHŞAMI" demesini zerre mickey'me takmaz, orada yere kapaklanır, o haberdeki içli teyze gibi "Al beni laaaaaaaaaan, al, al beni!" diye bağırırdım.

Hala içimde "Mehmeeeeeeeeeeeeeeeğt" diye çığırabilecek liseli ergen fangirl profilini taşıyorum. "Aşkımsın, bebeğimsin, ölürüm sana, evlen benimle" gibi cümle gruplarını heyecan çığlıklarına ekleyecek kadar mal mıyım bilemiyorum ama, konumuz Mehmet Günsür olunca sansürlü bir mallık var bende orası kesin.

Şimdi Hamam'ı açıp, Francesco ile öpüşmesini izlemeyi planlıyorum. Bi 30 defa. Belki rüyamda kendimi Francesco yerine koyabilirim. Bu armağanı bize verdiğin için seni de seviyoruz Ferzan Özpetek, cansın, ciğersin.

allahimsanageliyorum.com

- - -

Video: Dailymotion; bebişim Eylül Akşamı'nı söyler iken.

Bu da bitti, sonraki?

2011-01-28T23:30:00.003+02:00

Sonunda hayatımın en zorlu final dönemine orta parmağımı gösterebildim. O bitti, ben de bittim. O yüzden bu gece uyurum, beni kimse tutamaz. (sen bile tutamazsın / yıldızlar tutamaz)

Facebook'a bir ay sonra tekrar girdiğimde; sanki bunca zamandır sigara içmezken, birileri tek bir nefes çekmeme izin vermişçesine başım döndü, ama mutluluktan. Anasayfada mütemadiyen bir F5'e basma hali... İŞTE BUNU SEVİYORUM.

Onu bunu geç de, eğer şubat ayında bir sevgili yapacak olursam, o şanslı erkeğe final dönemi boyunca içtiğim redbull’ların boş kutularından inşa ettiğim sıcacık bir yuva armağan edeceğim. Birinci kat, daire temiz, merkezi ısıtma (zira kalbimle ısıtıyorum.)

Ne de olsa iki gönül bir olduktan sonra; samanlık seyran, falan…

Kutuyu açtığımız zımbırtılardan da bir çift yüzük yaptım, heyecanla bekliyorum.

Bekliyorum…

Bekliyorum…

- - -

Görsel: deviantart; It's Finals Time by samjeet
Şarkı: grooveshark; The Smiths - Please, please, please, let me get what I want.

O değil de...

2011-01-26T00:40:00.000+02:00

Hellomello.

Bir sürü toplama indie albümü buldum. Dinlerken öyle bir şevkle dinliyorum ki resmen kendimden geçiyorum. Bir yandan da kol gibi sınavlar bana geçiyor. - Hayatım çok orgazmik.

Çok fazla televizyon izleyen bir insan değilim, o yüzden Biscolata reklamını yeni gördüm. Resmen “ohşşş” dedim, hem de sesli. Özellikle o hamur yoğurana. (tıkla-izle-ohş-de!) Kadınların cinsel obje olarak kullanılmasını eleştiriyorum, ama bu reklamı izledikten sonra erkeklerin kullanılmasına yeminle gıkımı çıkarmam.

Ayrıca bir reklama bakıyorum, bir göbeğime… bisktirgtolata!

O değil de canım nasıl sıkılıyor anlatamam. Facebook şifremi, değiştirmesi için arkadaşıma vermemle başlamış olan depresyonumu, Youtube’dan şirin kedili ve köpekli videolar izleyerek geçiştirmeye çalışıyorum. Bazen işe yarıyor, bazen yaramıyor.

Kedi canınızı sizin.

- - -

Görsel: deviantart; final weather: very cloudy by umayumay
Şarkı: grooveshark; Yeah Yeah Yeahs - Date with the Night

Sundum.

2011-01-21T23:31:00.007+02:00

Bugün bölüm jürisine bitirme tezimi sundum. Takım elbisemin altına Adanalı bir cono olduğumu kanıtlarcasına spor ayakkabı giydim, çünkü rugan ayakkabılardan nefret ederim, onlar da benden haz etmezler. Herkes birer babyface olmuşken, ben bilerek azıcık sakal bıraktım yüzümde. Skerler deyip piercingimi de çıkarmadım. İyiydim, iyi.

Takım elbisemle TAŞ olduğum için, otobüse binip arka sıralara doğru ilerlerken tüm yakışıklı çocuklar yanağımdan makas aldı. Bu bana süper bir moral oldu.

Sunumumu bitirdiğimde ise tüm jüri ayakta alkışladı. Hepsi tek tek elimi sıkıp, “Bugüne kadar dinlediğim en süper sunumdu feanor, adeta yıktın geçtin. Ayrıca çok şık olmuşsun, sunumlardan sonra odamda görüşelim, seksi şey seni” dedi. Kadınları zaten eliyorum, ilgi alanımda değiller; bilgisayar mühendisliğindeki tüm erkek hocalar da 50 yaş üstünde ve dötü göbeği salmış insanlar olduklarından “Kalsın,” dedim, “ama bir çay ısmarlarsanız içerim.” O an, herkes çay ısmarlamak için birbirini itti. Kantin önü adeta bir can pazarıydı.

100 üzerinden 250 aldım; genel ortalamamı da bu güzel sunum sayesinde direkt 4.0 yapacaklar. “Ben sana nasıl DD verdim 3. Sınıfta, üstelik depresyondaydın, kendimden nefret ediyorum!” diyerek ağlayan hoca bile gördüm.

Sonrasında gerçekten sevdiğim iki hoca, eşleri ve iki arkadaşımla beraber bir yerde oturup yemek yedik ve içtik. - ama ben sarhoj değğilim. Hesap 250 TL geldi. Onlar ödedi. Oh.

Özet olarak mutluyum. Şimdi de gidip yatacağım. Zira “sıçtın mavisini” gördüğüm gecelerin sayısı, görmediğim gecelerin sayısını 5e katlıyor.

Bir şiir yazacak olsam tek bir mısradan oluşurdu: “Uykum var.”

Hepinizi AA ile öpüyorum.

- - -

Görsel: deviantart; Thumbs Up by Aurrum
Şarkı: grooveshark; The Fratellis - Chelsea Dagger

Güneş Batarken Ardından Tepelerin...

2011-01-19T15:23:00.002+02:00

… gitme vakti geldi teletabilerin. N’aber?

Bazen ben de blogumda “o çocuğun pipisi, bu çocuğun poposu” tarzı yazılar yazmak istiyorum. Ama sonra çok tanıdık var deyip utanıyorum. Sonra “Başka bir isimle başka bir blog açsam, mesela tumblr?” diyorum. Ama sonra ona da çok üşeniyorum. Biz de halk arasında buna “ne emmeye ne gömmeye” diyoruz.

Yazdıklarımı hiç okumayıp, ne müzik koymuşum bakıp kaçanlar varmış, onları da çok seviyorum.

Ayrıca “popo” şirin de; “pipi” ne kadar iğrenç kelimedir. Adeta 5. Teletubbie için 'perfect' isim. Olmuş yani.

Redbull içip enerjiyle dolup taşıyorum. Ben ders çalışamıyorum ama bu enerji verme olayı %100 çalışıyor.

öptümkibbye.

- - -

Görsel: deviantart, redpixl - teletubbies gualpeiper
Şarkı: grooveshark; Ariel Pink's Haunted Graffiti - Bright Lit Blue Skies

Gecenin Sesi Olsaydı.

2011-01-18T01:32:00.006+02:00

Hayatımın bir dönemi vardı ki, yüzümdeki maskeleri teker teker sıyırıp, kırıyordum yerde.

Hayatımın öyle bir dönemindeyim ki, yüzümde maske maske üstüne.

Kim için güçlüyü oynayayım, kim için güleryüzlü olayım, kim için gözyaşı dökeyim, kim için huzurlu olayım, kim için aklım sekse çalışsın, kim için iyi evlat olayım; kim için heteroseksüelim, kim için eşcinselim; kime düşman, kime dost, kime sevgili, kime sıcakkanlı; soğuk, yakın, uzak, salak…

Bir tek boşluğun maskesi yok, çünkü maskenin boşluk olası yok.

Ben de geceleri, yüzümü gömüp kalbime, dolmayı bekliyorum.

- - -

Görsel: deviantart, roland87 - the mask
Şarkı: grooveshark; Midlake - Acts of Man

ÖNEMLİ - bi çekitaut.

2011-01-15T15:24:00.006+02:00

Yazıların altına koyduğum şarkı widgetları (grooveshark'dan şeyapmaca) görünmüyor mu? Oysa... bunca zaman... ben...

Yukardakini görmeyenler bir parmak kaldırabilir mi?

Piliz?

- - -

Şarkı: grooveshark; Broken Bells - The High Road

Falan.

2011-01-15T13:32:00.009+02:00

Anca ders çalışmaya çalışabildiğim şu güzide günlerde overdose bir şekilde Muse dinlerken, boku çıkasıca sesimle Bliss’i söylerek, hem alt hem de üst komşuların hayatlarını onlara zindan ediyorum.

O değil de, biri bana gelsin, Matt o da sensin.

Sizce de bir erkeği/kadını ilk gördüğünüz an en güzel anlardan biri değil mi? Tipi tam tipinizdir, off ne biçim de gülümsüyordur. O an hepimiz biraz biraz içini doldurmuyor muyuz? (Birbirimizi kandırmayalım) Mesela “romantiktir de şimdi bu, kollarında uyunur ki bunun, bu yaz Barcelona’ya da gideriz, zaten eminim ki kıskanç biri ama bokunu çıkarmıyor; OHA LAN TAM BENİM İÇİN YARATILMIŞ!” şeklinde? İşte o erkeğin/kadının baş parmağını işaret ve orta parmağı arasına sokup, bileğiyle de şşrrrrrak sesini çıkardığı an da güzel bir andır, can bir andır, ciğer bir andır. Evet.

Bugün Taksim'de sevdiceklerimleyim; dersler derseniz, adeta bir under my penis, november pasha modu.

Akşam gelecekleri Taksim’de, gelmeyecekleri her nerede yaşıyor ve yaşatılıyorlarsa orada öpüyorum.

- - -

Görsel: Şurdan
Şarkı: grooveshark; Muse - Bliss

Ooo Beybi Beybi...

2011-01-13T16:36:00.006+02:00

... its e vayld vörld. NABER?

“Sevgili Sahibi Olmanın Güzellikleri Top 3” listemde “Her gün günaydın ve iyi geceler mesajı almak.” maddesi kesinlikle var. Telefonumun suskunluğunu göz önünde bulundurursak, gelen yegane mesajın da Avea’dan olduğunu anladığımda küfrettiğim için sanırım hiçbiriniz beni suçlamazsınız.

Sevgiliden gelen günaydın ve iyi geceler mesajları… İşte hayata bakış açım bu kadar minimalist.

ŞAKA LAN; hayalimdeki ateşli İspanyol erkeğinden elbette ki burada söz etmeyeceğim, ama sözünü etmemem hayatımın bir Jingle Bells cover’ından ibaret olduğu gerçeğini de değiştirmiyor:

Single bells, single bells, single all the way.

Taluego canımıniçleri, kesmeye üşendiğim için beni hacı kıvamına getirmiş sakallı yanaklarla yanaklarınızdan öpüyorum.

- - -

Görsel: S.k gibi di mi?
Şarkı: grooveshark; Oi Va Voi - Waiting

Bana Yalan Söylediler, Bana Yalan Söylediler, Bitirmeden Bahsetmediler.

2011-01-12T15:59:00.001+02:00

Eğer üniversite öğrencisiyseniz ve son sınıfta değilseniz, size “Oooh 4. Sınıf çok rahat olacak, yata yata geçeceksin” dediklerinde, orta parmağınızı gösterip koşar adım uzaklaşın yanlarından.

Zira NAH.

Çok fena yediler beni, sizi de yemesinler.

O değil de, finaller bitince Adana’ya gidip döndükten sonra yüksek alkolle g.tü başı dağıtmayı planlıyorum.

Var mısın yok musun?

- -

Görsel: (çok süper değil mi?) - daha fazlası içinse buraya.

OF.

2011-01-09T02:51:00.008+02:00

Gecenin üçünde, gözlerim hayata isyan ettiği için bilgisayar ekranına güneş gözlüğü ile bakarken, Lady Gaga dinleyerek, .NET ile t-shirt satan e-ticaret sitesi yapmaya çalışıyorum... Al sana gay bilgisayar mühendisi. - (fotoğrafın altındaki Jay Smith cover'ı ve bence çok eğlenceli)

Görünüş itibariyle sikim gibi olacak site, ama fonksiyonalite ile koymayı düşünüyorum; kısmetse, rabbisi büyük, nasip, falan. - hayır, kaderci değilim.

Evde çok fena bir hava var, herkes non-stop ders çalışmakta; temizlik yapmayı, bulaşık yıkamayı bıraktık; mutfağımızda ocağın sonuna kadar yeni yaşam formları keşfetmeyi bekliyoruz. Temiz tabak çanak olmadığı için dışardan istiyoruz; hep pizza, hep kebap, hep döner; şubatta göbeğim ormanda on panda gücünde olacak. "Türk kası iyidir, yastık gibi hem, göbekli erkek severim ben" diyen erkekler!! N'ABER? - (want your bad romance, ara beni, muck.)

Damarlarımda kan yerine kahve dolaşıyor, bi tarafımı kessem kahverengi bi sıvı akacak; bitsin artık şu koduumun öğrenci hayatı.

Hepinizi for döngüsü ile öpüyorum.

NOT: Yazmayacağım dedim ama facebook ve twitter hesabımı dondurduğum göz önünde bulundurulursa, dersten kaytarmak için ya sigara içiyorum ya da bloga giriyorum. Bence ikincisi sağlığa daha az zararlı... Sence?

Ga ga, o la la.

NOT 2: Az önce o dolar işaretinin 20den önce gelmesi gerektiğini fark ettim. Ama düzelteni s.ksinler.

1 Ocaklara Bayılıyorum.

2011-01-01T17:37:00.002+02:00

N’aber gençler – ve kendini genç hissedenler?

Şimdi itiraf edin, hepimiz sabah s.k gibi kalktık. Kafa bir milyon, falan. Ondan geriye sayıp birbirimizi çılgınca kucakladığımız gece vakti ardından aslında farkındayız ki her şey aynı bok, her şey aynı püsür. Kimimiz ailemizle öpüşerek girdik, kimimiz CouchSurfing partisinde daha yeni tanıştığımız Arnavutluk’dan gelen o çocukla; fark eder mi?

Yine de şimdi yatağımız boş, hava karardı ve biz demli çayımızı yudumlayıp, sigara tüttürüp blog okuyoruz; yenilir yutulur cinsten bir şey çıkmayan piyango biletlerimizi yırtıp çöpe attık, 2012den beklentiler sıralamaya başladık bile.

Boşuna birbirimizi kandırmayalım, zaten hepimiz gidiciyiz seneye.

- -

Görsel: Deviantart - matthewpoland

Ne Yerim, Ne De Yenim Dar Gerçi Ama..?

2010-12-30T15:56:00.005+02:00

“Bunun yanında, tartışarak bittiği için gerçekten üzüldüğüm insanlar da var. Tüm bu anlattıklarımı ilk fark ettiğim günlerde, gazabıma uğrattığım, karşılığında gazabına uğradığım kişiler. Günün birinde, karşılaşınca, sarılacağız ama onlarla, farkındayım bunun; eminim ki, onlar da farkında… ;)” yazmışım bundan yalnızca 1 ay önce.

“İnsan Sarraflığı ve Davranış Analizi” konusunda Yetenek Sizsiniz Türkiye! Ben o kadar acınası bir çömezlikteyim ki bu konuda, Acuncuğum ve diğer iki mal bile anında X’e basar, beni men ederlerdi yarışmaya katılmaktan.

Oynamak istiyorum aslında ben! Ne yerim ne de yenim dar; ama siz oyun bitti deyip koca bir noktayı koyuyorsunuz sol göğsüme. “Biz hiç yorulmadık, biz hiç yenilmedik desem, yalan. Oyuna devam!” demek isterdim ben, ama "sizin de yumruklarınız vardı."

Ben artık 3. tekil şahısım hayatınızda; dolayısıyla bana tek bir yemek düşer.

Mutluluklar o yüzden bayım - ve iyi günler.

- - -

Görsel: Deviantart - kimcats

EskiYeni.

2010-12-27T19:09:00.002+02:00

Kıvrılsam kucağına birinizin, saçımı okşasanız… “Şşşşşşşşt,” deseniz; “hepsi geçecek.”

Omzuna yaslasam başımı birinizin, sarılıp öpseniz alnımdan; zaman dursa, öyle kalsak; ben huzurla yıkanana kadar.

Şöyle sigara tüttürsek birinizle karşılıklı, kahvelerimizi yudumlayıp lokumlarımızdan bir ısırık alsak.

The Fall’u izlesek birinizle, ben yine yarısında gülsem, yarısında ağlasam; sonunda “Çok güzeldi değil mi?” desem kurumamış gözlerle.

İp atlasak birinizle, birinizle müzik ‘din’lesek; boğaz turuna çıksak birinizle, birinizle Pierre Loti tepesine gidip saatlerce susmasak…

Lunapark’a gidip çığlık atsak, atlayıp bir yataklı trene hiç gitmediğimiz şehirlerde kendimize yeni parçalar eklesek, booomboş bir vakitte İstiklal’de elimizde biralarla kenara oturup gelene geçene puan versek, sadece martılara simit atmak için binip Karaköy vapuruna; gülsek, gülsek, gülsek.

Mutluluk bir rüzgar gibi esse hepimizin üstüne, 2010dan yadigar tüm kırıklar silkelense...

2011den dileğim bunlar benim…

“Ya aşk?” derseniz, bunları bin aşka yeğlerim.

- - -

Görsel: DeviantArt - Martin8910

"... Elhamdülillah Agnostiğiz."

2010-12-24T16:33:00.000+02:00

N’aber?

Öncelikle hepinizin noeli mübarek olsun cemaat, elhamdülillah agnostiğiz!

Sonralıkla belirtmeliyim ki Amélie’yi sevmeyen insanları anlamadığımı fark ettim geçenlerde. NEDEN lan?

35 Trilyon veriyorlar ya yılbaşı ikramiyesi olarak, bana bugün sordular, ne yaparsın? “1 araba, 1 yazlık, 1 de ev alır; faiziyle yaşarım!!” dedim. Bildiğin memur kafası. Bu kafadan mıdır bilmiyorum ama hala her gece yatmadan önce lens çıkarmaya üşeniyorum. Sonra artık gözümde lens olmadığını hatırlıyorum. Ardından o rüya senin bu rüya benim, Mehmet Günsürlü - sansürlü.

Geçenlerde otobüste Ejderha Mızrağı kitapları okuyan 55+ yaşında bir teyze gördüm. İşte o teyze benim favorim, o teyze benim canım; o teyzeyi seviyorum, bal gıdığından öpüyorum.

Şimdi arada dünkü gibi gayet acılı yazılar yazıyorum ya, bakma sen, acımız o kadar da büyük değil. O KADAR da değil. Yeminle. Ama bilmelisiniz ki 1 lira az diye Pall Mall içiyorum Winston yerine, herkese de “Tadı aynı ki?” diyorum. Bok aynı! Bu konuda acılıyım. Çok hem de.

"Unuttu dediler, hiç sevmedi dediler, gücendim mal." şeklinde bir Tarkan cover'ı yapıp, herkesi “lip care” ile kurumaktan kurtulan kremli dudaklarla öpüyorum!

Gel.Git.

2010-12-24T01:31:00.009+02:00

Saatleri bir saat geri alırmış gibi, hayatımı da üç sene geriye alabilseydim çok güzel olurdu. Belki o zaman “Eline ne geçti?” diye sorduklarında, “Bulutlu gözler” diye cevap vermezdim. Gece yarılarında ruhumu o duvardan bu duvara savururken, konuşacak birini arıyorum; bulduğumda konuşamıyorum, konuşmaya çalıştıkça daha çok susuyorum.

Sustukça susuyorum ve susuzluğumu kimse gideremiyor.

GİT dese de ne fayda? Ben sadece GEL’den anlayanlardanım.

- - -

Görsel: Deviantart - Veniamin

Görelim, Eğlenelim, Hssktr Diyelim.

2010-12-22T22:11:00.003+02:00

Scissor Sisters'ın Invisible Light adlı klibini yorumlamak -en azından benim için- deveye hendek atlatmaktan, Şebnem Ferah'a mutlu şarkı sözü yazdırmaktan, Aliye Kavaf'a eşcinsellerin hasta olmadığını kabul ettirmekten, Demet Akalın'a dahi anlamındaki -de'nin ayrı yazılması gerektiğini öğretmekten ve Mehmet Günsürle sevişebilmekten daha zor.

Şimdi erotik mi desem, korkunç mu desem, iğrenç mi desem bilmiyorum; ama bir yerden +18'i hak ediyor bence bu klip.

İzleyelim, görelim değerli misafirlerimiz.

Hepinizi keşişlerin sizi ayakkabınızın teki olmadan yerde sürüklediği o çayırda öpüyorum.

AySiDedPipıl!

2010-12-21T19:11:00.002+02:00

Ameliyat olduğumdan beri etrafımda boğazı kesik, gözleri çıkmış, bana gülümseyen ölüler görüyorum.

Yersen.

Kırmızı-beyaz; adeta milliyetçi gözlerle bakıyorum şu an hayata, sağ gözüm kanlı falan... Ama hiç olmadığı kadar net her şey, üstelik tam iyileşmesine üç ay var daha.

Ameliyat fena değildi, vücudum titredi ama gözlerimi milim hareket ettirmedim. Gözümü keserken Amerika’da okuyacak kuzeninden bahseden doktora sövdüm içimden, konuşmak yasaktı çünkü; hem konuşmayı yasaklayan hem de “Sen de mühendistin di mi?” diyen doktora “Hııııhıııııı” diyebildim sadece.

Tam odadan çıkarken fark ettiler, ameliyat masasına tırnağımı geçirmişim, hastanede izim kaldı.

Her ışık görüşümde “vrağğğğğvr” diye bağırıp kaçıştığım, evin içerisinde güneş gözlükleriyle dolaştığım bir haftasonu ardından okula gittim bugün. 97 almışım sınavdan, mutlu oldum. Sonra dostlarımla buluştum; saatlerce oturduk, çok özlemişim zamanın böyle hemencecik akıp gitmesini…

İyiyim demek için giriyorum bu yazıyı, arayıp soran herkese teşekkürler ^^

Mucu.

--

Görsel: gugılimıcız

Sen Ortaçgillesin, Ben Seninle...

2010-12-18T02:29:00.003+02:00

İçimden geçen iki kelime var, dilimden düşen onlarca cümle. Dışı güzel, içi boş cümlelerde güçlüyüm; o iki kelimede yanık.

Bilmiyorlar, içimde bir umut olmadıkça sürdürmediğimi kendimi ellere. Bilmiyorlar, dokunamıyorum aslında ben yabancı bedenlere artık.

Hikayeler ardında ortam gülü o piç erkek saklı; maskelerin ardındakiyse hala toy, hala sana aşık.

- - -

"Kimseye Anlatmadım" çaldığında, düşündün mü beni; sen miydin yoksa o ürpertinin sebebi?

Çizdir Git.

2010-12-16T23:35:00.001+02:00

Gözlüklerimi taktığımda ilkokul üçe gidiyordum, dokuz yaşındaydım sanırım. Evde ağladığımı hatırlıyorum “Anne ben dört göz oldum, dalga geçecekler benimle!” diye. 2 sene öncesine kadar gözlüklerim vardı hep. Her beden dersinde kırılacak diye korktuğum, kavgaya karıştığımda korkup bir köşeye bırakmaya çabaladığım (evet ben de kavga ettim, ne var?), kışın otobüse bindiğimde buğulanıp beni kör eden, burnumun yamuk olmasının sebebi olduğunu düşündüğüm gözlüklerim…

Son iki senedir lens takıyorum. Lensler çok korkunç aslında. Takması dert, çıkarması dert, saklaması dert… Rüzgar eser, gözün sulanır; uzun süre takarsın, gözün kurur; toz kaçar, çırpınırsın… Bir de düşününce iğrenç, gözüne dokunuyorsun sürekli, fena.

Bugün doktora gittim ben. Korneam çok sağlammış öyle dedi. Son 3 sene içinde sadece 0.5 artmış gözlerim, ki bu mükemmelmiş ameliyat için. Cumartesiye randevu aldım.

Sonunda kurtuluyorum bu 14 yıllık çileden; 7.25 gözlerden, çerçevelerden, camlardan, lenslerden, çantada saklanan lens sularından, göz damlalarından, lens kutularından, 2 farklı güneş gözlüğü kullanmaktan, denize girdiğimde sahildekileri bulamamaktan…

Gözlüğümü kırmayı düşünüyorum pazartesi kontrolden sonra. Fotoğrafını çekip buraya da koyarım.

Oley lan!

----

Görsel: Deviantart

Yerme, Yerler.

2010-12-15T19:25:00.001+02:00

Hayatım boyunca herhangi bir insandan nefret edecek kadar tiksindim mi ya da tiksinecek kadar nefret ettim mi bilmiyorum; olduysa bile gelip geçmiştir, kalıcı olmamıştır. Kinci bir insan değilim, parlar ve sönerim. Bu da babamdan aldığım nadir özelliklerden sanırım.

Adam, tuşlar ardında yaşıyor. Zehri tuşlara akıyor; tuşlardan ekrana, ekrandan birinin “Bak!” demesi üzerine başkasına. Yüreği yok adamın; yüze konuşmayı bırak, yazışarak konuşacak kadar bile cesareti yok. Oysa ne kadar da heybetli gösteriyor kendini, ne kadar “aşık”, ne kadar “seven ama sevilmeyen”, ne kadar “hep yanlış insanlara rastlamış.”

Hayat dediğimiz 60-80 sene içinde, hayata ne verirsen onu aldığını düşünürüm bazen. Sen kustukça, kusarlar yüzüne; sen küfrettikçe küfür yersin, arkadan konuştukça arkandan konuşurlar; negatifsen mükafatın negatiftir: ektiğini biçersin.

Aslında bir hiç adam. Yanlış anlaşıldığını düşünen ama aslında ÇOK doğru anlaşılan, kaybettiklerini hep bir nedenden ötürü kaybeden, o nedenin kendisi olduğunu bir türlü çözemeyen; bunun yerine sevgi ve saygı dolu avuç içi kadar ve sımsıcak “taşralı” yüreğinin, “şehir komünlerinin” sert elleri altında paramparça edildiğini varsayan... Bırak varsaysın, bıraksın biz de onu yoksayalım. Mükafatı budur çünkü.

Ben mükemmel bir insan değilim; hatalarım yüzünden acı çektiğim zamanlar oldu, yaptıklarım için hiçbir pişmanlık hissetmediğim zamanlar da; herkes gibi... İlgiye boğduğum zamanlar, ilgi istediğim zamanlar, kabuğuma çekildiğim zamanlar, kabuğa gitmek istemediğim zamanlar… Etrafımdaki insanlara neysem,nasıl hissediyorsam o an, öyle davrandım nabza göre şerbet vermek yerine. Gelip gidenleri bir kenara bırakırsak, hayat beni, neysem öyle seven onlarca dostla ödüllendirdi bence bu yüzden; yıllanmış, yıllanacak, biricik dostlarla. O yüzden, dört yazı öncesinde yazdığım gibi; giden gitsin; gitmek isteyeni tutamazsın, bir de sen “sen” olduğun için gidiyorsa, zaten tutmamalısın.

Aklı bir hesap makinesi adamın. “Sen beni şu kadar aradın.” diyor. “Ben seni şu kadar aradım.” İkisini çıkartınca birbirinden, elinde negatif kalıyor. Ben sana şu kadar konuştum, sen bana bu kadar konuştun. Seni şu kadar dinledim, beni bu kadar dinledin. Bu kadar değer verdim. Şu kadar değer verdin. Yaptım. Yaptın(!). Ettim. Ettin(!). Oysa edebilirdin, yapabilirdin, daha fazla değer verebilirdin, dinleyebilirdin, konuşabilirdin, arayabilirdin. Beni kazanabilirdin. “BENİ” kazanabilirdin. - kaybettin.

Dostluklarıma ya da sevgililiklerime hesap kitapla değer biçtiğim dönemler 5-6 sene öncesinde kaldı benim; 16lı 17li yaşlarda. Çünkü -artık daha da- farkındayım ki Ahmet’in ve Mehmet’in bana verdikleri değeri, kendi değer yargılarımla ölçemem. Başkasını örnek gösteremem ölçmek için çünkü o da Sezen’dir. Beni kendilerince severler. Sorgulamak haddime düşmez. Hakedersem fazlasını verirler, o fazlayı da kendi sevme biçimleriyle verirler. Ararlar ya da aramazlar. Sorarlar ya da sormazlar. Ama ben onlara sarıldığım an, uçarım mutluluktan. Bilirim ki, onlar da mutludurlar.

Adam konuşmaya devam edecek. Yazacak, çizecek, sövecek, sayacak. Oklarının hedefi kalp olacak,tam on ikiden vurduğunu sanacak. Oysa bilmiyor ki, kabuğa geliyor attığı oklar. Kalp, içeride zarar görmeden bekliyor, taktuk ok seslerine sadece asabı bozularak.

Bu blog çoğu zaman yalnızca etrafımdaki çok özel insanların bildiği şeylerle dolu bir blog. Feanor, Onur’un kimliğinden çok daha bağımsız, kendini çok daha rahat ifade ediyor. Kendini çirkin görmesinden tut, aynaları sevmemesine; eski sevgili için zırlamasından tut, canını acıtan küçücük şeylere… içini açıyor. Bazen de söyle(ye)meyeceği, hissetmediği, hissedemeyeceği şeyleri kurmaca hikayelerle anlatıyor. Gerçek hayatta tanıdıklarım, bana buradan yazdığım şeyler üzerinden hakaret ettiği zaman kanıyor işte yüreğim. O an soruyorum kendime, kimseyle tanışmasa mıydım blog üzerinden? Halihazırda tanıdığım insanlara vermese miydim adresi? Feanor=Onur olmasa mıydı hiç? Ama o zaman burada sevdiklerime de ulaşamazdım diyorum kendime sonra. Kızıyorum böyle şeyler düşündüğüm için.

Adam bilmiyordu ki, sözcükler onu içerse de onun için yazılmamıştı. Dünyanın merkezi, kendisinden çok daha başka şeylerle doluydu, kendi dev aynasının aksinde büyük adamdı ama, başkalarının gözlerinden yansıması ufacıktı. Adam kusacak ve kusacaktı, ama bir daha cevap alamayacaktı.

---

Görsel: deviantart

Yas, Sezonluk Bir Duyguydu.*

2010-12-13T00:08:00.005+02:00

Alıp başımı gitmek istiyorum; hem vurasım var kendimi yollara, hem de vurulasım var o yollarda!

Bugün kahvaltımı 22 yaşında bir çocukla yaptım. İşi gücü bırakıp, seyyah olacağım ben demiş geçen sene Jordan. Biriktirdiği ne varsa koymuş cebine ve düşmüş yollara. Manhattan’dan Kanada’ya; sonra İrlanda’dan Fransa’ya, Fransa’dan Almanya’ya, Arnavutluğa, Yunanistan’a ve İstanbul’a uzanan bir yolculuğun hikayesini anlattı bana.

Dinlerken kıskandığımı fark ettim. Hasetimden çatlamak değildi bu ama! Kıskandım, çünkü biliyorum ki ben hiçbir zaman sahip olduğum her şeyi bırakıp bir sırt çantası ve düşlerimle, el yataklarında işsiz güçsüz aylar geçiremem. Benim tatilim haftalıktır: giderim, gezerim, içerim, yerim, dönerim. Kıskandım, çünkü o kadar cesur değilim. Hayallerimde seyyah olmak var ama hayallerimi gerçekleştirecek cesaret yok içimde.

Alıp başımı gitmek istiyorum; hem bulasım var kendimi yollarda, hem de kaybedesim adımlarda.

Gitmek… ama niye? Uzun zaman önce öğrendim gitmenin kaçmak olmadığını. Gidersem herkesi ardımda bıraktığımı sanırken, aslında hepsini yanımda götürdüğümü...

Gitmek içinde yepyeni şeyler uyandıran bir devinim ama. Yas sezonluk bir duyguysa, güzü bahara çeviren güç gitmek aynı zamanda. Gittiğinde herkesi götürsen de yanında, döndüğünde ne sen eski sensin, ne onlar eski onlar. Tekrar kaynaşmalı, bir olmalısın; emek göstermelisin.

Fotoğraftaki çocuk Jordan, yanındaki kız blogumda bir çok çizimini gördüğünüz on senelik dostum Derya; en boktan zamanımdan en mutlu zamanıma, kavgalı da olsak can ciğer kuzu sarması da, hep yanımda olmuş nadir insanlardan.

Biz küçük bir hayal büyüttük bugün. Tek bir cümleyle başladı bu hayal, şimdi reddedemeyeceğimiz kadar güzel. Bu yaz sonu, yıllık izni aldıktan sonra iş yerlerinden; otostopla Yunanistan’a gidiyoruz. Otellere para vermiyoruz, Couch Surfing’den bulduğumuz, bize sığınacak liman olacak insanlarda kalıyoruz; insan tanıyoruz, seviyoruz, paylaşıyoruz, biriktiriyoruz, büyüyoruz, büyüyoruz, kocaman olup taşıyoruz.

Yas sezonluk bir duyguysa ve gitmek vakti ilacıysa eğer yasın; gitmenin hayali o ilacın rahiyası, bir hayal bile iyi ediyor insanı.

Alıp başımı gitmek istiyorum; bu kez sevdiğim herkesi ve her anıyı sırt çantama sığdırıp, omuzlarım üstünde onları taşıyarak; döndüğümde farklılıklarımızı paylaşıp daha da çoğalarak.

Mutluyum.

----

*: Murat Menteş'in Korkma, Ben Varım adlı kitabından
Görsel: Derya ve Couch Surfing aracılığıyla tanıştığım Jordan ; Mecidiyeköy'de kahvaltı.

Aşk Tesadüfleri Sever, Ben Mehmet'i.

2010-12-10T12:00:00.002+02:00

** Dünya çapında, insanlar Jacob ve Edward Team oluşturadursun ben Mehmet Team’deyim. “iyi” de deseler, “boktan” da deseler gidip görürüm Aşk Tesadüfleri Sever’i. Zaten son günlerde Mehmet Günsür hakkında fena rüyalarım var. ÇOK FENA.

** Hüner Coşkuner ne içtiyse ondan istiyorum. İddialara göre Wikileaks’in henüz açıklanmamış belgelerinde bu konuya da değiniliyormuş ama, bence Hüner Coşkuner kafası, “Ben Tekim!” diyen Melek Yargıcı kafasıyla beraber bu ülkenin sahip olacağı en güzel kafalardan. Bu Cumartesi yeterince içebilirsem, “Ben bakirim!” diye bağıracağım Taksim’de! Kılıçdaroğlu belgelerle gelse bile, İSPATLAYABİLİRİM.

** Elif Şafak’ın Firarperest’ini okuyorum. Roman, öykü ve çizgiroman okumayı seviyorum ben; nadiren de şiir. Bu kitap deneme olduğundan mıdır bilemedim ben onu ama okurken haz alamıyorum. Okumuş olmak için okuyorum. Üzdün beni Şafak, öptümkibbye.

** Geçtiğimiz günler boyunca televizyon karşısında ağladım ben, bunu sömürü olsun diye söylemiyorum, bildiğin, oturup, hüngür hüngür ağladım. O yüzden artık izlemiyorum ana haber bültenlerini, gazeteden okuyunca daha az bozuluyor sinirlerim. Öğrencilerin yediği biber gazları, ağzı burnu dağıtılan o çocuk, bebeği dayakla düşürülen genç kız, halkımızın kızın dayak yemesini değil, bebeğin gayrimeşru oluşunu eleştirmesi, “dayağı haklı gösterme” çabası… Hepsi, her şey kanımı dondurdu. Neticede, Burhan Kuzu’ya atılan yumurta ve tuvalet kağıtlarını çok şık buluyorum. Ama konfetilere yazık olmuş. O öğrencilere “ Yumurtaları atacaklarına yeselerdi, biraz beyinleri gelişirdi, beyinsiz bunlar!!” diyen Burhan Kuzu: sana laflar hazırladım.

** Bugünlerde bana inme değil, indie iniyor. Sevdiğiniz indie gruplarından örnekleri, yorum bölümüne yazsanız, şu fakiri sevindirseniz, bence on numero olur.

** Ders çalışmaktan Road Runner hızıyla kaçtığım günler ardından, bu yazıyı bitirince teze devam etmeyi planlıyorum. Hepinizi bal gıdıktan öpüyorum.

Kelimeler Kifayetle Boğuluyor - MİM

2010-12-07T16:08:00.010+02:00

Beenmaya mimlemiş beni, o mimler de ben yazmaz mıyım? Kelime kelime mimmiş konumuz. Buyrun:

*Felsefem: “Seveni skerler, skeni severler.” – ve ben hep sevenim lan.

*Hayat: Ya geçmişi anarak ya da gelecek için planlar kurarak yaşadığım şey. Carpe diem, canımsın ama ellerinsin.

*Çocukluk: Hala içinden tam anlamıyla çıkamadığım, artık çıkmak istediğim, hayatımın ne kadar sorumsuz olursam olayım suçlanmadığım için sevdiğim ama bir yandan da kendimi kabulleniş aşamasında çok zorluklar yaşadığım için nefret ettiğim dönemi.

*Güneş: Adana haricinde gittiğim her yerde sevdiğim şey.

*Gözler: Elif Şafak der ki: “Göz dedikleri şey şu hayatta tekmil gördüklerini unutmayı becerebilir de, görüldüğünü bir türlü çıkaramaz aklından. Şahitler olmasa geçmişini unutabilir insan. Şahitler varsa iş değişir. Çünkü onların her bakışı bir itham, varlıkları unutmaya engeldir.” Elif Şafak, gözümsün ama sen de ellerinsin, hem de çoluklu çocuklu.

*Yıldızlar: Bana gore hepsi ayı; ha küçük ha büyük.

*Güzellik: Görecelidir. Beni bile güzel buluyorlar, öyle düşün. LOL

*Sevgi: Her aşk bitermiş bir gün bildin? Heh, aşk bittiğinde kalan şey.

*Aşk: Objelere duyduğumuz his. Ben herkesin aşka aşık olduğuna inanıyorum. Gidenin ardından çektiğimiz onca sıkıntı, gidende değil; yaşadığımız şeylere olan özlemimizde saklı. Ne zaman yeni bir aşka yelken açıyoruz peki? Bizi mutlu edecek bir başkasını bulduğumuzda. Zor olan, o kişiyi bulmak. Bir kere tatmışsan aşkı, yeni bir aşka kadar, öncekinin aşkından kalanlarla kavruluyorsun, yanıp kararsan bile.

*Müzik: Fonda olmadığı müddetçe yarım hissettiğim şey.

*Dost: Dost dost diye nicesine sarıldım… İyi ki sarılmışım.

*Para: Para her şey değil ama her şey için lazım. Parayla saadet olur mu? Olur. Paran olmayınca, babayı alırsın.

*Zaman: Zamanın yaraları sarıp iyileştireceği hikayesi külliyen yalan. Zaman sadece üstünü kapatıyor yaranın, incecik bir kabuk gibi. O kabuk en ufak darbede kopup gidiyor, ardından kan, revan, falan, filan.

*Erkekler: Candır. :)

*Ağlamak: Sulugözüm ben. Ama artık mahrem benim için ağlamak. Arada dellenip bloga yazıyorum zırlarken, sonra “emosun olm!” deyip siliyorum. Dün yaptım, oldu.

*Deniz: ‘den babam çıksa yemem.

*Ayna: Bakınca 123 yaşında, kel ve obez bir adam gördüğüm şey. Aynaları sevmiyorum.

*Hayal: Hayatta ilerlememi sağlayan şey. İdeal hayalim, bildiğin Anadolu kadını hayali. Evlenmek istiyorum. Nikahıma tüm sevdiklerim gelsin, annem zırıl zırıl ağlasın, piyanist şantör eşliğinde değil disskodissko modunda eğlenelim, pembe panjurlu evimde eşimle, evlat edindiğimiz kızımız ve Zeus adlı köpeğimizle mutluluklara yelken açalım. E, tabii Türkiye’de zor. Türkiye’de yaşamaktan kim bahsetti ki zaten?

Mimi –yazmama özgürlüklerini kendilerinde saklı tutarak- 2 kişiye paslıyorum. Brajeshwari ve Mitsubüşü. Ne patlatacaklarını çok merak ediyorum.

Sevgiler.

- -

Görsel: Derya, hep Derya.

Beni Uzaklara Götüreceğini Söyledi, Sorunları Çözeceğimizi*

2010-12-05T23:23:00.006+02:00

- Fun Facts demek istiyorum ama okuyacaklarınız ne fun, ne de facts. -

- - Bat For Lashes, benim dinler dinlemez sevdiğim nadir gruplardan.
- - What's a girl to do, Daniel ile başı çekerek, en sevdiğim şarkılarından.
- - What's a girl to do'nun klibi bence en başarılı klipleri.
- - Hetero olsam ilk olarak grubun solisti Natasha Khan'a verirdim... dsakjhsdakd ya da öyle bir şey.

Klip "öyle", sözler "şöyle":

We walked arm in arm but I didn't feel his touch
A desire I'd first tried to hide, that tingling inside was gone
And when he asked me, 'Do you still love me?', I had to look away
I didn't want to tell him that my heart grows colder with each day

When you love so long that the thrill is gone
And your kisses at night are replaced with tears
And when your dreams are on a train to train wreck town
Then I ask you now, what's a girl to do?

He said he'd take me away, that we'd work things out
And I didn't want to tell him, but it was then I had to say
Over the times we've shared it's all blackened out
And my bat lightning heart wants to fly away

When you love so long, that the thrill is gone
And your kisses at night are replaced with tears
And when your dreams are on a train to train wreck town
Then I ask you now, what's a girl to do?

Böyle görllü mörllü şarkılar normalde beni açmaz, ama seni seviyorum Natasha, bebeğimsin.

Pazartesi sendromunun minimumda tutulduğu bir gün hayal ediyorum. Bu hayali gerçekleştirenlere ne mutlu; yarın 7de kalkacağım, sksen mutlu olamam.

Öperler.

Olimpos'a Çaya Giden Ra.

2010-12-03T22:19:00.016+02:00

Eskiden, henüz yumurta kapıya dayanmamışken, akademik heyecanla sarıp sarmalanmamışken, babamın beşiğini tıngır mıngır sallamazken ama boş zamanım çokken; Yeşilçam’daki anlamıyla “herkesle sevişmek” isteyen bir Onur vardı. Hayat sevince güzeldi, sevince tatlıydı günler; o yüzden herkesi severdi, ama herkes de onu sevsin isterdi. Adamı kadını fark etmez, dostluğun tohumları atılsın, tohum serpilsin, hemen büyüsün, hemen olgunlaşsın diye bol kepçeden boş zamanını itinayla ayırırdı etrafındakilere. Başbaşa buluşmalarda fevrice açıyordu sırlarını, fevrice istiyordu sırları, hatmediyordu bildiklerini. Hayat güzeldi gerçekten de, herkes “sevişmekteydi.”

Şimdi, arada sırada evden çıkıp dost muhabbetlerine scuba diving yapmak istediğim zamanlarda, kendimi Olimpos’a çaya gitmiş Ra gibi hissediyorum; Olimpos’da olan biten her şeyi kaçırmışım meğerse, zaman akıp gitmiş bensiz, yokluğum az kişi tarafından hissedilmiş. Anlıyorum ki, şimdi yokluğumu hissetmeyenler, aslında öncesinde de varlığımı hissetmemiş. Oysa pembesi gitmiş, tozu kalmış hayallerimde (n’aber Akalın?), herkesle dosttuk, kardeştik, vazgeçilmezdik, falandık, filandık.

Bilmiyorum bu yüzden mi, hayatımdan insanları çıkarmak çok kolay artık benim için. Eskiden her gidenin ardından günlerce ağlardım, şimdi o kadar çok kişi arkadaş, o kadar az insan dost ki benim gözümde, gidenlere üzülmüyorum. Kalan arkadaşlarla zaten “Selam, nasılsın, okul nasıl gidiyor, havalar da pek sıcak Aralık için.”

Önceden, ne kadar canımı acıtırlarsa acıtsınlar, sevgiyle uğurlardım gidenleri; şimdi elimizde kalan kokuşmuş dostluk/sevgililik pastasını, üstünü o an aklıma gelen tüm zehirli kelimelerle süsleyip, mumlarını yakıp, ellerine tutuşturup “öptümkibbye” diyerek uğurluyorum. Onlar diyor ki çok canım yanacakmış sakinleştiğimde… Hayır diyorum, bunca zaman sustum, siz yine de hakaret edip gittiniz; hiç kusura bakmayın beyefendi/hanımefendi, siz bu sözlerin katmerlisini hak ettiniz.

Eskiden insanlarla tanışmak çok kolaydı benim için. Gittiğim her ortamda, hemen herkesle kaynaşırdım. Blogtan tanıştığım insanlar sanırım bunun en iyi örneklerinden, ve onların tanıştırdıkları, ve onların tanıştırdıkları. Ama şimdilerde o kadar zor geliyor ki yeni insanlarla tanışmak, o kadar korkutucu ki benim için, kabuğuma çekiliyorum. Zaman yok tohum atmaya, tohum atsak bile büyütmeye zaman yok; gücüm yok, dermanım yok kendimi anlatmaya… Diyelim ki VAR; hadi canımı yakarsa onlar da, onlar gibi?

Eskiden anlayamazdım, hep yaşlandıkça etrafımda daha çok, daha çok insan olacak sanıyordum… Şimdi anlıyorum ki az ve öz’ü arıyorum. Şimdi anlıyorum ki temel atmak için her gün araşmak gerekmiyor, her gün konuşmak… Ra olarak da Zeusla dost kalabilirim, yılda bir buluşuruz ama buluşunca o bir yılın acısını çıkarabiliriz; iki gönül bir olduktan sonra; bize her yer kutsal dağ, bize her yer Mısır.

Bunun yanında, tartışarak bittiği için gerçekten üzüldüğüm insanlar da var. Tüm bu anlattıklarımı ilk fark ettiğim günlerde, gazabıma uğrattığım, karşılığında gazabına uğradığım kişiler. Günün birinde, karşılaşınca, sarılacağız ama onlarla, farkındayım bunun; eminim ki, onlar da farkında… ;)

Hakedene gönlümü açmayı, herkesle dost/sevgili değil, kimiyle sadece arkadaş kalabilmeyi, tanıştığım insanlarla şipşak değil yavaşça ilerlemeyi, herkesin beni sevmek zorunda olmadığını, sevenlerin de benim onları sevdiğim kadar sevmek zorunda olmadığını yeni yeni öğreniyorum ve bu öğrenme süreci beni çok yoruyor.

Sanırım, ergenliğim herkesten çok daha uzun sürdü, gerektiğinden fazla. Hala da sürüyor, ama ben artık çocuk kalmak yerine büyümek istiyorum, hayatımda ilk defa.

Sevgili Olimposlular ve henüz tanışmadığım Asgardlılar; arada Mısır’a gelin, bir tavşan kanı çayımı, bir biramı için.

Öpüyorum.

- -

Düş, Kırığı, Tutkal ve Akşam Yemeği

2010-11-30T23:50:00.011+02:00

“Hadi,” diyor kolumdan çekiştirirken, “geç kalıyoruz!”. Dar ve karanlık o sokakta ilerlerken, gittiğimiz barda çalan müziğin dumtısdumtısları geliyor kulağıma… İki karaltı kapının önünde bekliyor, meşhur barın meşhur puan vericileri: on üzerinden yedinin üstünde bir puan alırsan içeri alınıyorsun; altındaysa puanın, yalnızca puanı ve babayı alıyorsun. Daha üç dakika önce tanıştığım ve eline 50 lira saydığım o afet çocukla çift gibi gidiyoruz bara, çiftsen çiftliğin üzerinden alıyorsun puanı çünkü. Elimden tutuyor, irkiliyorum. Biz ilerledikçe karaltılar belirginleşiyor, en ve boy (ve kimbilir başka hangi alanlarda) benim iki katım olan; kel ve Malkoçoğlu bıyıklı iki adama dönüşüyor.

Dumtıs, kapıda bekleyen iki izbandutun önüne varıyoruz. Çocuğun eli belimde şimdi, dudağıma bir öpücük konduruyor, “Merhaba!” diyor izbandutlara, izbandutlar sessiz, tedirginiz. Dumtıs, izbandutlar bizi tırnak uçlarımızdan şampuan tercihimiz farklı olsaydı da değişmeyecek yıpranmışlıkta saç uçlarımıza kadar süzüyor, onlar bizi süzerken biz ikisinin de şaşı olduğunu fark ediyoruz. Dumtıs, soldaki adamın sol gözünden bize on üzerinden sekiz buçuk verdiğini seziyorum, sağdakinin sağ gözüyse yedi buçuk veriyor. Dumtıs, soldakinin sağ gözü, sağdakinin sol gözü üstümde. Dumtıs, kalan gözler “Sen buçuksun,” diyorlar bana, “ancak buçuk olabilirsin. Yanindakinden dolayı giriyorsun içeri, hadi yine iyisin.”

Tüm mülayimliğimle kalan puanları iyi olanın kazandığına hükmediyorum, kapı açılırken ani bir refleksle yirmi üç senedir herhangi bir şekillendirici görmemiş saçlarımı ellerimle karıştırıyorum. Kötü görünüyorlardı, hala kötü görünüyorlar.

Kapı arkamızdan kapanırken ve ben çalan şarkıyı bilmezken, içeriye göz atıyorum. Uzun-kısa, zayıf-kilolu, kel-uzun saçlı, giyinik-çıplak, kadınsı-maço… her çeşit erkek var içerde. Bu benim burada ilk gecem, o karşı konulamaz kabul görme isteğiyle saçlarımı bir kere daha düzeltmeye çalışıyorum ama nafile, tarih tekerrürden ibarettir.

Zamanı durdurma özelliği varmış kapının. Kapı kapanıyor: müzik duruyor, dans edenler duruyor. “Arkadaşım” kalabalığın arasına karışıyor. Şimdi herkesin yüzü bana dönük, herkes bana bakıyor. Gözlerinden tiksinti damlıyor, yere düşüyor, sel oluyor, bana akıyor. İlgi görmeyi sevsem de, ilgi çekmeyi sevmem - olumlu ya da olumsuz. Rahatsız oluyorum, kalabalıktan rastgele birinin ayakkabısına odaklıyorum gözlerimi.

Neden müzik durdu? Neden odaklandığım ayakkabıların sahibi haricinde kimse hareket etmiyor? Neden ayakkabılar bana doğru geliyor? Neden önümde durdular? NELER OLUYOR?

En yanakları sıkılasıca yüz ifademle gülümseyip, gözlerimi “Aramıza hoş geldin.” diyeceğini umduğum adamın ayakkabılarından gözlerine çeviriyorum. Ve ilk yumruğu ‘duyuyorum’; evet, görmüyorum, duyuyorum.

“Eşek Sudan Gelmez” adlı bir grup düşün, ben o grubun bateristiyim, grup şarkıya başlamak için benim davula vurmamı bekliyor, davul benim elmacık kemiklerim, bagetlerim adamda, yumrukları baget… Kıssadan hisse, yumruk elmacık kemiğime çarpıyor, elmacık kemiğim kırılıyor ve şarkı start alıyor, ne hikmetse: Joan Osbourne, One of Us.

If God had a name what would it be and would you call it to his face?:

Günün menüsü Dayak’tı ve başlangıçlar servis ediliyordu. Olayların gidişatından dolayı şoka girmiş vaziyette, uslu uslu, yumruklarımı yiyordum – ve kimse afiyet olsun demiyordu.

Yeah, yeah, God is great:

Ara sıcaklar böğrümdeki diz kapağı ile başladı, yemeğin ağırlığıyla dizlerimin üstüne düştüm. Doymuştum, ama aşçılarım Türk’tü: “Vallahi olmaz, bir porsiyon daha…” diyen bir milletin yeni tohumları. Ana yemeği çatlasam da, patlasam da, yemeliydim.

What if God was one of us?

Ana yemek boyunca, boylu boyunca yerdeyim. Burnum kanıyor, kan tükürüyorum.

Just a slob like one of us

Yüzüme gelen bir tekme ile dişlerimin ikisi havada uçuşuyor.

Just a stranger on the bus

Gözlerim kanlandı, artık dünya kocaman bir darkroom, ama burada sadece dayak yiyorum.

Tryin' to make his way home?

“Yeter, lütfen, yeter…” diyorum, ama Joan Osborne sağolsun, kimse beni duymuyor.

Senin anlayacağın, değerli okur, dört dakika on beş saniye boyunca, dayak yedim. Nasıl bayılmadım, inan ben de bilmiyorum. Şarkının sonlarına doğru yavaşladılar. Şarkı bittiğinde durdular. Ve tatlımı gördüm:

1.85 boylarında, iri yarı ve topuklu giymiş bir adam bana doğru catwalk yapıyordu. Ritmimiz apartman topuklarının taktuklarıydı şimdi. Yanıma geldi, topuklarından birini yanağıma bastırdı ve yüzüme eğildi:

“Bana bak ibne,” dedi; “eğer o suratını burada bir daha görürsek, bu sefer yiyeceğin şey yumruk olmaz, bilmem anlatabildim mi? Sen bizden değilsin, seni aramızda istemiyoruz ve bu son uyarımız… Anladın mı?”

Evet demeye çalıştım, beceremedim. Neye, niye evet dediğimi bile anlayamamıştım. Bir şarkı hayatımı değiştirmişti, şimdi sudan çıktığı yetmemiş gibi kızgın tavaya düşmüş bir balık kadar şaşkındım; çırpındıkça, daha çok yanacaktım.

“Ayol anladın mı dediiim?” dedi apartman topuklu kaslı maçomtrak, topuklarını yanağımın içine içine bastırarak.

Başımı salladım.

“İyi, şimdi siktir ol git buradan.”

Üzerine Meydan Larousse atılmış bir karasinek kadar ezik ve cılkı çıkmış bir vaziyette yerde yatıyorum. Fonda Demet Akalın’dan Evli Mutlu Çocuklu çalıyor. Çığlıklar, sarılmalar, öpüşmeler, yiyişmeler; nakarat geldiğinde hepsi parmaklarını havada tutup sayıyorlar; bir: evli, iki:mutlu, üç:çocuklu. Sol tarafımda eğlence var, öteki tarafımda ‘öteki taraf’; beni bekleyen zebanilere bir selam çakıyorum, arkalarında sonradan Lut kavminden olduğunu öğreneceğim şirin bir çocuk bana el sallıyor. "Demek ibneler gerçekten de cehenneme gidiyormuş; bir sürü çıplak erkekle sex & drugs & rock'n'roll, yaşasın!" diyorum içimden.

Sonrası karanlık... ve ayıp.

Bu yazı, geçen Cumartesi Tekyön’de geçirdiğim ve orada olduğum süre boyunca komplekslerimle boğuştuğum, kendimi bir türlü “ortama” ait hissedemediğim, etrafımdaki insanları gözlerimle acımasızca eleştirdiğim, "Ben mi kendimi çok matah görüyorum yoksa gerçekten eleştirilerim yerinde mi?" diye kendimi sorguladığım bir gece ardından, tepeden tırnağa sarhoş bir vaziyette eve gelip sızdığımda gördüğüm rüyanın üstüne yazılmıştır. Bir süre Tekyön’e gidebileceğimi sanmıyorum, kimse de beni özlemeyecek zaten. Sevgiler, yurdum gayleri! Hayalim üç kelime, o da şöyle...

- - -

Görsel: Derya'nın İskambil Kartları Serisi'nden sinek ası, sağol bebek.

Absinthe Şişesinde Sazan Olsam.

2010-11-26T21:25:00.028+02:00

Hayatım boyunca hep ortalama bir tip oldum ben sanırım. Yolda yürürken karşı karşıya geldiğimizde bakıp gözlerinizi kaçıracağınız kadar çirkin olmadım hiç, gözlerinizi üzerimden alamayacağınız kadar yakışıklı da olmadım.

“Taşşş.” mertebesindekileri her zaman kıskanmışımdır, ne yalan söyleyeyim. Benim “Life, the Real Deal” adlı oyunda atlayabildiğim en yüksek level “Çok Sempatik.” oldu bugüne kadar. Bir level daha atlamak için 40 fırın ekmek yemem, ya da bu durumda 40 kat experience kasmam gerekiyor ki, L’impossible!

Bazen fena-sosyal arkadaşlarımın facebooklarında bazı çocuklar görüyorum. Merak edip, girip bakıyorum. 3 sene önce ne imiş kendileri, şimdi ne olmuşlar şaşırıyorum. Mesela Mehmet Günsür de buna en iyi örneklerden biri okur. İlk fotoğrafta günahımı vermeyeceğim o çocuk, sihirli bir lambadan seks cini çıksa ve bana “Dünya üzerindeki herhangi bir erkekle yatmanı sağlayacağım, seç.” dese seçeceğim (ve vereceğim) tek herif olmuş.

(Seks cini iyi bir fikir bu arada. Bence pornosu yapılmalı.)

“Çirkin kadın/erkek yoktur, az votka vardır.” derler ya… Absinthe şişesinde sazan olsam bana yine herkes taş olur, ama absinthe’i bitirene ben yine sazan kalırım gibi geliyor.

Komplekslerden kompleks beğeniyorum son günlerde. Aynaya baktığımda bana bakan adam 50 yaşında, obez ve kel; hatta adamın burnu da yamuk.

Oysa daha 23’üm, hayatımın baharındayım falan. (Boyum 1,81 kilom da 77 galiba, 1.50ye 123 sanma.)

Hayat değil de, gay komünü acımasız galiba blog...

Kısmet.

Zeki Müren de Beni Görüyor!

2010-11-22T08:18:00.005+02:00

Sanki elime 0-3 yaş için bir puzzle tutuşturmuşlar da, çözemiyormuş gibi aciz hissediyorum kendimi. Sanki hayatımın tuzu biberi hep göz kararı atılıyormuş da; o göz 7,5 derece hipermetropmuş, 5 de astigmatı varmış gibi. Ya eksik ya da fazla.

Bu kadar eziyoruz ama YeKa ne kadar da can sözler yazıyor, “Beni beğeneni ben (ben) beğenmem, benim beğendiğim ise beni beğenmez.” gibi.

Seviyorum, sevilmiyorum.

Sevmiyorum, seviliyorum.

Merhaba, ben zurna.

Bu Kafa, Neyin Kafası?

2010-11-20T01:09:00.012+02:00

Bu yazıya Nouvelle Vague - Too Drunk to Fuck'dan başka bir şarkı gitmezdi.

Az önce eski sevgililerimden biri, eski sevgililerimden biriyle yatmayı çok özlediğini böyle rahat rahat söyledi. Zaten eski sevgililerimden biri ile eski sevgililerimden biri de eski sevgiliymiş. Anlamadıysan, "veriş" çizelgesi yukarıda ey okur.

Bu kafa neyin kafası? Ben istemiyorum bu kadar rahatlık falan. I'm too drunk to fuck bildiğin. Gay komünü büyük, dünya küçük; n'apıcan mecbur diye avutmaya çalışıyorum kendimi.

Sinirliyim.

... Skerler.

Çok Fazla Şey Beklemiyorum Aslında, Valla.

2010-11-19T14:34:00.007+02:00

Merhaba Yareppim,
bana böyle bir orman, Miyazaki filmlerinden fırlamış gibi görünen yanaklarısıkılasıca yaratıklar, bir de şu çocuktan versene? İşte o zaman "Tanrım, bana 3 tane..." diye sözler içeren şarkıyı söylemeyeceğim, üçün beşin hesabını yapmayacağım, yeminle.
Sevgiler,
Feanor.

Hayatımı Yazsam Anca Leman Sam Şarkısı Olur.

2010-11-18T17:19:00.010+02:00

Dün gece, hiç tanımadığım bir erkeğe, sırf sana benziyor ve sen kokuyor diye, usulca sokulup merhaba dedim.

Tanıdık bir huzur aradım, çaldığı en kaliteli müzik Demet Akalın'dan ve Hande Yener'den olan o barda – üstelik şaşkın da bakmıyordu, yanına neden geldiğimi biliyordu zira.

Tuttu beni, çekti kendine.

“Anladım ki hiç kimse, hiçkimse sen değil; hiçkimse senin kadar iyi öpüşemiyor.” diyemem, çünkü öpüşüyor.

“Anladım ki hiç kimse, hiçkimse sen değil; hiçkimse senin kadar iyi saramıyor.” diyemem, çünkü sarıyor.

Öpüştük işte; iki sene boyunca uyurken içime çektiğim o koku eşliğinde, gözüm kapalı; onla değil seninle öpüştüğümü hayal ederken buldum kendimi. Nitekim bitti gece, çıktım bardan. Oturdum sokağın bir köşesine… Ağladım sabahın beşinde; bardan çıkan gayler, travestiler, transseksüeller ve lezbiyenler eşliğinde. Umursamadım, ağladım.

“Anladım ki hiçkimse, hiçkimse sen değil; hiçkimse senin kadar canımdan öte can değil.” diyorum. O sadece dudaktı, sadece kokuydu; sadece tendi.

Bunca yıl sonra hala sen akıyorsun gözümden... Yetmedi mi?

Süreya.

2010-11-17T11:35:00.011+02:00

...

Laleli'den dünyaya doğru giden bir tramvaydayız

Birden nasıl oluyor sen yüreğimi elliyorsun

Ama nasıl oluyor sen yüreğimi eller ellemez

Sevişmek bir kere daha yürürlüğe giriyor

Bütün kara parçalarında

Afrika dahil

...

- - -

Fotoğraf: Linköping kışından bir kare.

Şiir: Cemal Süreya - Üvercinka

Kavga Etmez, Sker Beni Romeo.

2010-11-16T04:21:00.016+02:00

Tezim, ödevlerim, projelerim ve bitmek bilmeyen vizelerim ile beynimin ‘fatal error’ vermesine ramak kala tatilin geldiği şu güzide günlerde, zamanın ötesinden editli haliyle gelen bir cümlecik yankılanıyor beynimde: “Her ibne gaydir, ama her gay ibne değildir.” Doğru aslında. Kısmen… Yersen.

O kadar yalnızım ki zırt pırt arayıp “Aaaaabiii, beni seeeev” dedikten sonra kapatan bir telefon sapığım olsa, hayatımın ikinci baharını yaşayabilirim. Ama telefonum sessiz, ama telefonum öksüz.

Bugün Mine Vaganti'yi izleyip salya sümük ağladım. Riccardo Scamarcio, aşkımsın.

Benim en iyi dostum LastFM şu sıralar. Kendisi bildiğin can. Ufkumu 123 derece genişletti sağolsun.

Eğer bu çarşamba Taksim’de alkolün verdiği bilinçsizlikle “Hayat sevince güzel, sevince tatlı günler” diye şakıyan, bir yandan da Moloko’nun Forever More klibindeki dansı yapan bir erkek görürseniz, işte o benim. Haydi elele verip “Ne olacak bu Türkiye’nin hali?” dediğimiz içki masalarından, “Let there be love!” diye haykırdığımız Taksim sokaklarına süpersonik bir yolculuğa çıkalım, sahalara dönelim ulan!

Hepinizi bal gıdıktan öpüyorum. Eğer yeterince sarhoşsam bir dudak bile verebilirim. Gelirsen ara beni pala beni. Evet. Pala.

Öperler.

I Want You to Notice When I'm Not Around.

2010-11-09T21:09:00.022+02:00

Bazen kendimi inanılmaz gerizekalı hissediyorum.

Sonra ağlıyorum.

Geçiyor.

Kimse anlamıyor, ama canım yanıyor.

Muhterem anlamayanlar; "... for English, press 9."

- - -

* Fotoğraf; Semih Kaplanoğlu, Yumurta, Giriş Sahnesi.

"4S" Kuralına İnanmıyorum, Ama Bir Güç Var.

2010-11-06T02:28:00.012+02:00

Çin’de yaşayan herkes aynı anda zıplasa 6.789 şiddetinde deprem olur muydu bilinmez, ama yaşadığı 4duvar1çatı arası ancak Çin’in tüm güzide vatandaşları aynı anda tüttürse bu kadar dumanaltı olabilirdi. Sol yanında Süreya, sağ yanında Nescafe, önünde odadaki tek ışık kaynağı dizüstü, ardında tüm ihtişamıyla Lord Soth posteri… dünyanın merkezine olmasa da, kendi evreninin merkezine ufak çaplı bir yolculuk yapmıştı.

Cebinde bir titreşim; bir uzun, iki kısa, bir uzun, iki kısa.

Mors alfabesi: TITI, Cep alfabesi: O.

Mor halkaların üstündeki gözleri döndü telefon ekranına...

MESAJ: “Beni özledin mi?”

(Tıkırtılar)

MESAJ: “Hayır.”

Uzanıp kahvesinden bir yudum aldı. Sade. Sert. Şekersiz. Siyah. Soğuk. “Kahven gibisin.” dedi. Kendine, kendi kendine.

MESAJ: “Beni seviyor musun?”

(Bu bir röportaj olsaydı buraya (Gülüşmeler) yazılırdı herhalde – ama değil.)

(Tıkırtılar)

MESAJ: “Hayır.”

Burada arka planda çalan şarkıya değinmek lazım. Herhangi bir mesaj içerdiğinden değil, içermediğinden de değil. Doğru yerde, doğru parçaydı sadece.

(Kaderin oyunları)

ŞARKICI: Tina Dico.
ŞARKI: He Doesn’t Know.

SÖZLER:
…
Love wasn't nearly enough in the end ,
Please, will you tell him again

That I hurt myself more than I ever hurt him
I wasn't as distant and cold as I seemed
I was lost all the way into my bones
I don't think he knows
…

Kayıptım. Kayıptın. Kayıptık. Tek şarkısını bildiğim bu kadın bile şu anda bunu bilirken, senin bilmemen trajikomikti. İronikti. Falandı. Filandı.

Mesaj atmadın, mesaj atmadım. Bitti; diğerleri gibi ama diğerlerinden daha çabuk, daha özensiz, daha baştan savma. İlişki düzenim şu kısır döngü üzerine kurulu artık, az önce öğrendiğin gibi:

Mesajlaşmak, telefonları almak, facebook’dan ekleşmek, tanışmak, konuşmak, sevişmek, konuşmak, sevişmek, konuşmak, sevişmek (x2) (hadi bilemedin x3 daha), bitirmek, telefondan silmek, facebook’dan silmek. Bu kadar.

(Yaşı -18 olan okurlar için burada koca bir BİP çok iyi, çok da güzel olur.)

ANLAMADIN:

Ben sevdiğim için sikilmiyorum sevgili(msi); sikeni seviyorum.
Sen de beni, sadece seni siktiğim için seviyorsun.

İlişki(leri)miz küfürbazlık üzerine kurulu - ve softcore BDSM.

Yani… Hadi, kendine iyi bak, hoşçakal.

KISACA: Öptümkibbye.

İMZA: Onur-umsu.

(İşbu yazı yazarın sadece ruh halini yansıtmaktadır. Zira kendisi götünü yırtsa bu kadar piç olamaz.)

Bana Hiçbir Şey Seni Hatırlatmıyor...du.

2010-10-18T01:43:00.007+03:00

Ne fotoğrafım var bu yazının başına koyabilecek, ne de ilgi çekecek bir cümlem. O kadar yabancılaşmışım ki Çocuk için yıllar boyu ağlayan Onur'a, kanayan yaralara, göğsümün sol köşesindeki ince sızılarasdfasfasdsafg.

OF ULAN! Kan/sızı/yıllar boyu ağlamak..? Tanrım, 23+ yaşımda, içimde ergen bir emoyla yaşıyorum. Arada bir kafasını uzatıp selam ediyor, görmeyin/duymayın; n'olur!

Çikolatalı gofret tadında değil elbette ki hayat. Çok şey değişti ve çok şey değişmedi.

- Ve mesela; yazıya şöyle de giriş yapabilirdim:

"Merhaba, ben kendini hala İsveç'de İsveçlilerle zanneden o gerizekalı. Naaaber?"

Yapmadım.

Suratıma öyle bir Newton cinsinden, "Okkalı Osmanlı Tokadı" şiddetiyle patladı ki "Mal, Türkiye'desin!" gerçeği; durmak zorunda kaldım.

Ama Hormonlu Domatesleri verdim efendim; Onur Haftası'nda dans ettim salsa korteji ile İstiklal boyunca; tiyatrolara gittim, film gösterimlerine gittim.

Yani Oradaydım.Dık.Dınız.Dılar; kamera mı çekiyordu? Koymalıydın g.tüne!

Tüm bunlar, durmadan önceydi.

Yor(ul)dum.

İçimde harıl harıl yanan aktivistlik alevi, Türkçe konuşmama rağmen bana Fransız muamelesi yapan ve kendilerince Hayat Üniversitesi diplomalı ve doktoralı Psikolog / Psikiyatrist şeysileri tarafından üzerine işenerek söndürüldü. Geriye isler içinde; "Gideyim de, ne olursa olsun..." diyen yurdum genç gayi kaldı.

Gidene kadar hep destek, tam destek! Ama gitmek mi, kalmak mı? Öeh. Skerler.

Arkamdan "Kendisi iyi de, çevresi kötüydü." derler, bırak desinler. Çevrem kötüydü benim ama; gönüllerin gayi idim; kodum mu?

Laf lafı açtı, nereden nereye...

Bana hiçbir şey seni hatırlatmıyor...du blog. Çocukmuş, falanmış filanmış; bunca tez/proje/sınav/yükseklisans/iş/spor/erasmusSonrasıAlınanKilolar varken; Çocukmuş-mocukmuş; o-hoooooo!

Arada geliyor aklıma. Seni kandırmaya çalışarak kendimi kandırmaca yapmamalıyım. Ama acıtmıyor artık.

Bu blog Çocuk kusmak için açıldı. Elimden geldiğince uzak duruyordum o yüzden.

Ama bugün biri mail attı bana. Blogumu okuyan biri. "Bir şeyleri değiştirdin!" diyen biri. Benim yüzümden/sayemde tekrar blog işlerine geri dönecek biri. Bu kıytırık temalı, bazen hat safhada emo olabilen blog, (sen yani lan, ben yani!), birinin hayatında birden çok şeyi değiştirdi. O biri beni buldu arayıp. Bana mail attı sonra. Buradan değil ama, göreceğimi bildiği yerden. Ve ben gayet 32 dişimi göstererek okudum.

Bu sayfayı açmalıydım, bu hesaba girmeliydim, bu satırları yazmalıydım.

Ve belki devamını da getirmeliyim.

Biliyorum bunu göreceğini... Şimdiden sevdim ben; hem seni, hem aynadaki aksini...

Ülkemden Utanıyorum.

2010-04-15T16:50:00.004+03:00

Burada 9-10 yaşlarında çocuklar utana sıkıla "Hello! My name is Jonas/Åsa, where are you from?" derken bana; kendi ülkemde 13-14 yaşında çocuklar turist olarak giden Alman kız arkadaşlarımı taşlıyorlar "Gavuur!" diye bağırarak. O arkadaşlarımdan biri "Yani, tabii; her ülkede olabilir bu ama... şok geçirdim bir süre ve çok korktum. Ama merak etme, çok eğlendim!!" diye açıklama yapıyor ve "Şey, 'gevur' ne demek?" diye soruyor ardından.

Kendine yol soran Japon kızı, ıssız bir sokağa götürüp tecavüz eden şerefsizler var İstanbul'da mesela.

"Türk erkeklerinin gözlerinin içine bakmayın yolda; sizi 'sevişecek kadın' olarak görüp, taciz etmeye başlıyorlar... korkunçtu!" yazmış ispanyol kadının biri, bir internet sitesinde.

Şimdi arkadaşım orada; ve tek başına taksiye binmeye korkuyor okuduklarından dolayı. Taksi yani; hani güvenli olsun diye bindiğin şey bir yerde.

Benim ülkemde Vakit gazetesi "gay tayfa!!" haberi yapıyor. Gencecik çocukların şekillenmekte olan yönelimlerini paramparça ediyor, hayatlarını karartıyor. Daha dün el kadar kızı taciz eden Üzmez gibi bir şerefsizi unutuyorlar bunu yaparken. Onlar için 12-13 yaşındaki kızların üstüne çıkmak, imam da izin verdiyse; sübyancılık değil, kutsal. Ama erkekler sevişemez. Eğer sevişirlerse, haber olur. Haber olursa, altına yorum yazarlar, "Hepsi şeytanın soyundan geliyor bunların!" diye. Hepimizi şeytan dürtüyor çünkü. Çünkü onlar için eşcinseller "küçük çocuklarını kaçırmaları gereken" iblisler.

Avrupa ülkelerinde belki de en son "eşcinsellik hastalıktır" diyen bakan; bizim Kadın ve Aileden SoruNlu bakanımız. Başka ülkelerde bunu diyebilen, dedikleri ortaya çıkan bakanlar istifa ettirilirken; bizim ülkemizde sayısı 20yi aşan dernek bu bakana destek veriyor. Bu bakan görevini hala sürdürüyor. Bu bakana kimse hiçbir şey yapmıyor. İnsanlar susuyor, bakan susuyor. Toplumca "Tıp!" oynuyoruz.

Benim ülkemde babası oğlunu "onuru" için öldürüyor. Eğer tanrı varsa, belasını versin o zaman böyle babanın. Dünya basınını karıştırırken Ahmet Yıldız davası; "ahmet yildiz is my family" gibi bir kampanya varken mesela; benim ülke gaylerim umursamıyor davayı; umursayan üç beş organizasyonu da mahkeme içeri almıyor zaten. Babasını bulmuyorlar, aramıyorlar bile belki de. Ve benim yiğit ve mert vatandaşlarım; "Adama da hak vermek lazım" diyorlar. G...ünüze girsin o adam hepinizin.

Çok kızgınım ve çok üzgünüm. Dönmek istemiyorum bu lanet ülkeye. Bir yolunu bulup gitmek istiyorum. Ne kadar az kalırsam, o kadar iyi...

Huzur...

2010-04-05T06:03:00.004+03:00

Günler ne kadar da hızlı geçip gidiyor. Daha dün beş aydır hüküm süren kara söver, baharı özlerken; güneş çoktan gelip tenimi ısıtmaya başladı bile.

Şimdilerde huzur dolu içim. Öyle bir huzur ki bu, sığmıyor içime, taşıyor göğsümün sol yanından. Beni olumsuz etkileyen her şeyden koruyor, izin vermiyor negatif hiçbir şeyin içeri girmesine.

Artık şubat yılın herhangi bir ayı sadece... Uyandığımda geçmişi yad edip hüzünbazlık ettiğim günlere sahip bir ay; hepsi bu.

Bugün; çocuksuluğumdan dem vurup, büyümemi isteyenler zamanında; olgunluk maskeleri egolarının altında unufak olmuş; küçücük çocuklar. Ne kadar da üzülürdüm beni suçladıklarında çocuklukla. Şimdi o çocuklar suskun, şimdi elim ellerini sıkıca kavramıyor, kavramak istemiyor. Ellerini bıraktığım için pişman değilim, günün birinde büyüdüklerini gördüğümde tekrar tutmaktan pişman olmayacağım gibi.

Artık barışığım kendimle... Hissediyorum, beni ben yapan her şey, geçen her saniyede değişen mükemmel bir uyum içinde. Artık kollarımı sıvayıp, kurcalamıyorum kişiliğimi, oynamıyorum düzenimle; “böyle olmamalı bu!” demiyorum. Hayır, aslında tam da böyle olmalı. Çünkü aslında, tam da öyle olmalıydı.

Beni gerçekten tanıyanlar için çok garip olmalı bu cümleler. Onur’u yirmi iki senedir tanıyan benim için bile garip; onlar için neden olmasın? Bu sefer huzurumun sebebi iki ay sonra bitecek olan yeni ilişkim değil; etrafımı sarıp sarmalayan, bugünlerde her dakikamı birlikte geçirdiğim, ama iki aydan sonra kimbilir bir daha ne zaman göreceğim onlarca arkadaş değil; onlarca şehir görebiliyor olmak değil, bahar değil... Hayır, bu sefer tamamen farklı her şey. Kendimi tanımamla alakalı, bir bütün olmamla alakalı; kendimi sevmemle alakalı. Bunu bile itiraf ettim bak, seviyorum kendimi. Oysa ben ‘kendimi’ bildim bileli sevmemiştim onu. Haksızlık etmişim.

En son ne zaman gerçek anlamda mutluyken bir şeyler yazdım buraya hatırlamıyorum. Mutluyken bu tuşlara dokunmak gelmez normalde içimden. Ama şu an mutluyum, çok mutluyum; ve yazıyorum işte.

Seviyorum herkesi, seviyorum kendimi. Ve belki gerçekten de hayat sevince güzel, sevince tatlı günler... :)

İyi günler dileklerimle...

Şubat.

2010-02-01T01:21:00.006+02:00

En nefret ettiğim ay artık şubat. Gün boyu uyumak, kendimi hayattan soyutlamak istediğim tek tarihse 16 Şubat.

Gelmesin, olmasın, vurmasın!

Kalbimi yokladım bugün, hala ordasın...

Git artık.

Kadın Kokan Erkekler

2010-01-11T22:41:00.005+02:00

Kadın kokan erkeklere aşık oldum ben hep, bir başka ten kokusunun içine karışamayacağı kadar keskin kokulu erkeklere... Kendimi kandırdım, aşk var/acı yok - olsun diye; bedenlerin biçiminden, uzuvların uyumundan çok; sevmenin, dokunmanın, sevişmenin kutsallığına inanan bir erkek vardır diye. Acı var/aşk yok - oldu ardından.

Düşlediklerim, sanıyorum ki, ya zoru seçme çabasıydı, ya da acı çekme aracıydı.

Hayat ne kolay olurdu oysa; her elimden tutan bir parçam olsa; dokundukça kenetlensem, kenetlendikçe dokunsam... Birbirine, birbirini sarıp sarmalayarak dolanmış o duygu karmaşasını bir arada tutan şey olsa ‘sevgi’ benim için.

Benim sevgim, fark ettim ki; tek parçası eksik kalmış bir puzzle’a son parçayı takıp onu tamamlamak yerine; bir başka kutudan beğenip aldığım bir başka parçayı, uymayacağını bile bile itelemekti.

Ying ve Yang’ı uzuvlar olan bir başka erkek süsledi bugünümü, tüm haftama sinmişti zaten kokusu. Gözlerime her baktığında gözlerimi kaçırıp kızarırken, bana dokunduğunda dizlerimin titrediğini hissederken, ona son kez sarıldığımı fark edip gözlerimin dolmasını engellemeye çalışırken... bunların hiçbiri yoktu aklımda. O’nun dört yıldır sevgilisi yoktu zaten; teni tenime değdiğinde ikimiz de irkiliyorsak madem, ne sakalımı ne penisimi umursardı; atlatması gereken yüz binlerce çelişki yoktu hem, bir erkeği sevmek kolaydı, kolay olmalıydı... Olmalıydı!

Şimdi, başlamasına izin vermediğim bir ‘şeyin’ ardından oturmuş düşünüyorum da... O kapattığım, kilitlediğim kapım çalındığında; ne kadar da istekle koştum açmak için. Nasıl da unuttum yüreğimi saklayan o hanı neden kilitlediğimi; niçin her gece başka bedenlerde kaybolmayı seçtiğimi, neden üşüdüğümde beni saracak bir çift sevgi dolu kol aramak yerine, üstüme tanımadığım bedenleri çektiğimi.

Kapım çaldı ama, gelen bendim. Yalnızlığımın hem çaresi, hem de sebebiydim.

Görsel: Madrid'ten bir düşen melek heykeli...

Mutluluğun JPG'si.

2009-12-21T07:22:00.013+02:00

** Beenmaya, “hakkında kitap yazılacak hatun”, hayatıma girdiği için çok mutluyum ben. Çok, çok, çok özledim kedi gibi mır mır kafamı omzuna sürtmeyi, sakalımı okşamasını, bıkmadan usanmadan beni dinlemesini, "Ay sıkıldım!" dememesini... İyi ki varsın Maya'm...

** İnsan -17 derece soğukta ‘çanağı’ donar bir halde okuldan eve yürürken; bunca yıldır neden kar kar diye bu kadar tutturduğunu sorgulamaya, kendine küfretmeye başlıyor. Link veresim geliyor bir de böyle zamanlarda; gozunusevdigiminadanasi.com!

** İlkokul hatıra defterimde bana;

“benim canım arkadaşım,
gözlerin güzel, saçların siyah,
benim canım arkadaşım;
canım, benim arkadaşım!”

diye mani yazmış olan güzel insanı buradan kucaklamak istiyorum. Öptümbye.

** Bazen, mülayim bir gay olduğum zamanları özlüyorum.

** Şebnem’in klip parçası 'yalnız' için ultra-mega-süper olduğuna inandığım bir senaryom var. Ama hatunun beni iplemeyeceği de kabak. Bu arada, gala açılış konserlerine Linköping’i dahil etmediği için kendisini buradan kınıyorum!! :kına:

** Yanımdaki 'allah vergili' İsveçliler beni 'allah vergili şeylerine' takmazken; elin iki İspanyolu bana aşık oluyor; Madrid'te olacağım günler için planlar yapıyorlar falan. "Eeee, sorun ne kuzum, buldun da bunuyorsun sen de len, bisitirgit!" diyebilirsiniz tabii. Sorun; yanıbaşımda böyle birilerinin olmaması. N'apim alla'sen elin 2893719 km uzağındaki İspanyolunu? E bünye alıştı tabii hep uzak, hep uzak. Yeter ulan, yok bundan sonra ne sevgili, ne uzak!

** Yaklaşık 6 saat sonraki uçağımla krismıs tatilim başlıyor efem! Bana,
21-28 Aralık arası Den Hague’dan,
28-30 Aralık arası Brüksel'den,
30 Aralık - 2 Ocak arası Amsterdam’dan,
2-6 Ocak Arası Madrid’ten,
6-12 Ocak arası Granada’dan,
12-15 Ocak Arası Linköping'ten,
15-17 Ocak arası Oslo’dan ulaşabilirsiniz. 2sinde hem Amsterdam'da hem Madrid'te nasıl olacaksın diyene; eş zamanlı o beybi; uçağım öyle, ben n'eyleyim?

** En güzel tatil benim, ben en birinciyim!

** Muck!

Şebnem Ferah; yeni albümü dinlerken...

2009-12-16T16:59:00.004+02:00

Geldi gelecek derken oldu işte; tarihlerden 16 Aralık bugün; ve ben şu an dinliyorum albümü...

Klibi çıktı mı? Bilen var mı?

Böyle Şebnem'e çok feci sarılmak istiyorum ben...

Benim şu ana kadarki favorim; hem başında hem de sonunda İstiklal'den sesler dinlettiği için duygularımla haince oynamış şarkı; "İstiklal Caddesi Kadar"; sözleri de şöyle şarkının;

Alnımdan akan ter, sana hiç değmedi
Gözümden damlayan yaş, denizi bulmadı
Bir sokak gördüm rüyalarımda gecelerce, hiç sana çıkmadı
Sadece yarım saat tutuştuk elele, o saat durmadı.

Düşünüyorum; ne kadar sevmiş olabilirim?
Düşünüyorum; sen, ben, gece ve bir yol
Başka bir şey yok elimde, hafızamda
Düşünüyorum; ne kadar yer etmiş olabilir?

İstiklal caddesi kadar, İstiklal caddesi kadar...

Anları birer birer topladım, sakladım; tarihin ortasında, gelecek aradım.
Hücreme girdin, dokundun hücrelerime; buluttum, damladım.
Cümleler kaçtı, dağıldı dört bir tarafa;
Sadece noktayım.

Düşünüyorum; ne kadar sevmiş olabilirim?
Düşünüyorum; sen, ben, gece ve bir yol
Başka bir şey yok elimde, hafızamda
Düşünüyorum; ne kadar yer etmiş olabilir?

İstiklal caddesi kadar, İstiklal caddesi kadar...

Oyala(n)ma Artık.

2009-12-13T23:55:00.027+02:00

** Benim de twitter'ım var, ben de sosyalim!

** Can sıkıntısından tekerleme çeviriyorum; misal,

take these takatukas to takatuka maker for getting the takatukas takatukated. if the takatuka maker says "i won't takatuka these takatukas", bring the takatukas from the takatuka maker without getting the takatukas takatukated.

** Salı sabahın köründe finalim var ve çalışamıyorum. Feysbuk, tivitır; sizleri sevmiyorum.

** F.C'den çaldım; we love procrastination!

** Dün rüyamda Sabri bey ile Tülağy'ın izdivacına şahit oldum. Ne meale gelir bilemedim ben onu.

** İzdivaç demişken, Türkiye'ye döndüğümde herhangi bir izdivaç programına çıkıp, "Mehmet Günsür tipinde" bir erkek istemeyi düşünüyorum velakin çıkan adamı beğenmezsem "Sen İngiliz Kralı mısın?" diye isyan etmesinden korkuyorum. Değilim ben İngiliz kralı, zaten dalyan gibi isveçlilerin yanında kompleksim tavan yaptı; şikayetim yaradana!

** Bemmmmbeyaz bir Linköping, bir fincan çay ve Norah Jones;

işte bunu seviyorum.

** Bu yazıyı bitirmek istemiyorum. edvensd kompitır arkitekçır. 4 kredi. işte bunu sevmiyorum.

** Şimdi ben tivitırda edward nortonmuş, aylin aslımmış ne biliim Madonnaymış (bu da olur bir gün) izliyorum ya; hani onlar bir sürü şey yazıyorlar ya... Garip hissediyorum kendimi blog. Boyband konserlerinde en öndeki fangirller var ya; işte onlar gibiyim. Ama boy'um ben tabii. Fanboy. Köprü altı da boy boy zaten.

** Berlusconi'ye yumruk atan adamın adı, Massimo Tartaglia.. Massimo Tartakliya. Bence komik.

** Tamam çalışıyorum.

görseller: tabii ki gugıl imıcız.

Şebnem Ferah Geliyor!

2009-12-09T20:56:00.007+02:00

Beni tanıyan herkes Şebnem Ferah'ı ne kadar sevdiğimi bilir.

Her konserinde kendimden geçerim, İstanbul'da tanıştığım neredeyse herkese "Şebnem'i tanıyor musun, tanıyan birini biliyor musun???" diye sormuşumdur.

Onunla tanışma hususunda ahlaksız tekliflere bile açığım, o derece. Öyle 300,000 dolara gerek yok yani.... (Şehrazat'ınki, gerçeksen ve görüyorsan bi mail at.)

En son 2005te dinlemiştik Şebnem Ferah'ı yeni şarkılarıyla... 2007de konser albümü çıktı, hatta Alkım ve D&R çalışanları bıkmıştı benden; görür görmez "gelmedi ne yazık ki" diyorlardı. DVDsinde tanıdığım herkesi görmüşken ve suratımı asarken; taaa en sonlarda, Vazgeçtim Dünyadan'da kendimi görünce resmen çığlık atmıştım.

Ve yeni albüm geliyor. Şebnem Ferah "Benim Adım Orman" albümüyle 16 Aralıkta bizlerle olacak.

Kadın, Artık Kısa Cümleler Kuruyorum, Perdeler, Kelimeler Yetse ve Can Kırıkları adlı albümlerden sonra "Benim Adım Orman" adı çok garip geliyor. "Benim adım Osman" , "Benim adım Orhan", "Benim adım Kırmızı" gibi çağrışımlar yapmıyor değil. (serbest çağrışım engellenemez!)

Üstelik ilk defa "farklı" bir kapakla çıkıyor karşımıza Şebnem Ferah. Sabahtan beri arkadaşlarımla oturmuş kapağı konuşuyoruz MSN'de. O öndeki kırmızı pıtırcıkları sevemedim ben. Önünde şehir arkasında Orman; hoş olmuş. Konser albümünde gördüğümüz "Şebnem Ferah" yazısı bir logo haline gelmiş belli ki... Kırmızıdan yeşile, alevden ormana dönen bir logo; uyumlu olsun diye alta fırfırlanmış kırmızı pıtırcıklar. Onun yerine evlerin ve şehrin ışıklarını cart bir kırmızıyla gösterseler daha uyumlu olurdu bence.

Velhasıl kelam; merak ediyorum. Albüm sert mi olacak, albüme adını verdiğini düşündüğüm "Benim Adım Orman" adlı şarkı nasıl olacak? Bilmiyorum, bilemiyorum. Sabredemiyorum.

16 Aralık olsun bir an önce!!!! :)

Çok Pis PiEs: Çalışmıyorsun diyenlere kapak (kapak, tersten okununca da kapak); bugün proje teslimini yaptık, tasarladığımız poster 2. oldu, hıh! IT-Infrastructures dersi başarıyla geçildi. Ayrıca İsveççe sunumumu da yaptım bugün; İstanbul'u tanıttım, Swedish for International Students, Level 1 de||da!? başarıyla geçildi, hıh (2)! Bra!

Çok Pis PiEs 2: Türk yemeği istiyoruz isyanı başladı burada. Kısır yapcam sanırım. Dolma zor iş, doyuramam elin 238746 ispanyolunu, 12376 italyanını, 1234 fransızını... Inte Bra!

görsel:

esenshop

Linköping'ten Haberler...

2009-12-08T02:39:00.010+02:00

** 4-5 gün önce hava -8 dereceydi burada. Dönüş yolunda bisikletim buzda kaydı, az daha kolumu kırıyordum :/ Onun yerine laptop'un üst kasasının ağzına s*#tım. Extra masraf, aferin bana.

** Acilen dolma yapmayı öğrenmem lazım, bu azaba daha fazla dayanabileceğimi sanmıyorum!

** Buradan, bana 3 kutu türk lokumu, 3 poşet de türk kahvesi (bi de cezve ^^) yollayan Türkiyedeki anne-babama selamlarımı, öpücüklerimi, sevgilerimi yolluyorum.

** Nationality List devam ediyor. Fransız, İsveçli, Polonyalı, Macar, Alman ve İspanyol itinayla "check" edildi efennim, çalışmalarımın devamı Hollanda ile gelecektir, Türkiye'yi elimden geldiğince güzel tanıtıyorum :P

** İstanbul'dan Ankara'ya otobüsle gidiş geliş 90 TL. İstanbul'dan Adana'ya otobüsle gidiş geliş 120 TL. İsveç'ten Norveç'e uçakla gidiş geliş 8 TL.
Ryan Air, işte bunu seviyorum. (darap-pa-pap-paaa!)

** Osmanlı Devleti'nin taaaaaa 1858de eşcinselliği yasal yaptığını biliyor muydunuz? Dünya öncüsü (cenneti) İsveç'ten bile daha önceki bir tarihte. Şimdiyse İsveç'te gaylerin kan vermesi yasallaştırılacakken veya kiliseler bile eşcinsel evliliklere onay verirken; Türkiye'de... Üff iki yazı öncesi işte, ya da Ahmet Yıldız yazın gugıla. (in gugıl, we trust.)

** Yazın Ibiza'ya gidicem ben ki. Kilo vermem, vücut yapmam gerek; yoksa depresyona girerim ben orada ki.

** Ocak'ta Erasmus Student Network ile Kiruna'ya gidiyoruz. -40 dereceyi tadacağım arkadaşım. Şansım varsa kuzey ışıklarını da görürüm. Ahanda işaret ve orta parmağımı çapraz yaptım, gud lak tu mi!

** Biz nasıl tavuk suyuna pilav yapıyorsak; İspanyollar da balık suyuna pilav yapıyor. Ahtapotlu, balıklı, midyeli ve bol safranlı paella; gelince yapim mi?

** Yemeye, içmeye, gezmeye, "vesaireye" gelmişim gibi geliyor belki size; hatta cimbakuka açık açık hakaret bile etti feysbuktan "seni oraya okumaya gönderen zihniyetin ben içine şeyapim!" diye; ama çalışıyorum ben. Valla bak! :)

** Ben gelince parti yapıp göbek atalım lütfen; Beenmaya'nın meşhur halaylarından bir adet istedim bile!

Sevgiler, saygılar...

görseller: gugıl imıcıs., eksept di först van.

Kaçmak?

2009-12-02T06:51:00.006+02:00

"Hiç unutmak için kendini paraladığın, ama başaramadığın; yok sayabilmek uğruna yaşadığı ülkeyi bile terk ettiğin; ama nereye gidersen git, onu da yanında taşıdığını fark ettiğin; unutmanın, yok saymanın, kaçmanın imkansız olduğunu anladığın biri oldu mu hayatında?” dedi.

Başımı iki yana salladım; “Hayır.” dedim.

Ben bu gece ayık kafayla, sarhoş kendime yalan söyledim.

Ve, yine; inandırmayı beceremedim.

Memleket "Özlemi"

2009-11-28T04:53:00.019+02:00

*
Erasmusla geldiğim bu ülkeden (İsveç) öğrendiğim, hayatımda büyük değişiklik yaratan bir şey var. Bunu bir slogan olarak söylemem gerekirse; “Başka bir dünya mümkün!”

Çok değil, bundan sadece bir buçuk hafta önce; hayatı boyunca LGBTQ(**) hareketlerinde “gizli kimliğim” açığa çıkar, gazeteciler çeker, eş-dost-akraba görür, sonra elalem ne der korkusuyla yer almamış olan ben; Transgender Memorial Day’e katıldım. Linköping’in şehir merkezinde; meydanın tam ortasında, herkesin baktığı o koca pankartı ben taşıdım. Mumlar yakıldı dünyada ölen/öldürülen/ezilen/biçilen her bir travesti/transseksüel için. Rüzgar esti söndürdü ortada başıboş bıraktığımız mumları; yaktık hepsini tekrar; sardık üstlerini ellerimizle; sahiplendik, rüzgar gelip söndürmesin onları diye.

Çok değil, bundan yalnızca bir hafta önce okulumuzda LGBTQ kongresi oldu. İsveç’in dört bir yanından ‘transgender’lar, eşcinseller gelip okulumuzda konferans verdiler. Düşünün; aktivist transseksüeller okulumuza geldi; ve konferans verdi. Okulun klübüyle beraber bu organizasyonda görev aldım; yemek pişirmelerine yardım ettim; akşam yemeğinde diğer şehirlerden ve ülkelerden gelenleri ağırladım; düzenlenen partilere katıldım.

Yurdum okulu(n)/(m)da hala bir takım insanlar içki içeni, kürtçe şarkı söyleyeni, nü resim çizeni, punkları, piercing takanı döverken; mini etek giyene laf atar, "kaşar" damgası vururken; yurdum ülkesinde hala nice travestiler/transseksüeller çığlık çığlığa öldürülür ve bir allahın kulu yardıma koşmaz; polisler ancak cinayet bittikten sonra olay mahalline “yetişebilirken”; ” Taksimde 19 yaşındaki kız tecavüze uğradı” haberinin altına bir takım şerefsizler, “19 yaşındasın ne işin var o saatte barlarda”, “Anası babası ne biçim insanlar?”, “Allah korkun olsaydı bunları yapmazdın, başına da bunlar gelmezdi.” yazar, hatta bazıları pişkinlikle “Oh olsun, haketmiş!” diye eklerken... olurken... biterken...

Bir ülkenin herhangi bir şehrinde, insanların nasıl bir bütün halinde; heteronormativiteden nasıl da uzak yaşadıklarını; ailelerin lezbiyen/gay çocuklarının 20 yaşında sevgilisiyle eve çıkmalarını nasıl yadırgamadıklarını; kızlarının gece 3e kadar barlara mini etekle gitmesine izin verdiğini ve erkeklerin bırakın tecavüz etmeye kalkışmayı laf bile atmadıklarını gördüm.

İnsanı cinsel tercihine ya da bakireliğine göre yargılamayan bir toplum mümkün. Namusu, evlenmeden önce bilmem kaç kişiyle cinsel ilişkiye girdikten sonra; karısının bacak arasının ona “ait” olmasıyla bağdaştırmayan erkeklerden oluşan bir toplum mümkün. (bakınız: FilmMor Kadın kooperatifinin "Namus nedir?" adlı kısa araştırma filmi.)

Böyle bir ülkeden Türkiye’yi ziyarete gelen turistleri, Marmariste süper markette uluorta elleyerek, lezbiyenim denildiğinde “ i fuck can yu and her thiz night” diye-bile-rek; otellerine kadar beş kişilik grup halinde takip ederek ne kadar misafirperver bir millet olduğumuzu göstermek de mümkün.

“Türk’ün Türk’den başka dostu yok” denir ya hep; kahkahalar eşliğinde tanıştıktan sonra, “nerelisin? “ sorusuna “Türkiyedenim” dediğinde, karşındaki kadının orada az kalsın tecavüze uğradığı için suratını asması, sana nefretle bakması da mümkün; gay olmana rağmen.

Dostlarımdan ve ailemden, ve bir de İstanbul’un güzelliğinden başka; nedir ki bana memleketimi gerçekten özlettirecek sebep?

* Görsel/Photograph: Deviantart - ShortAxel

**LGBTQ: Lesbian-Gay-Bisexual-Transgender-Queer

Uzun Zaman Sonra...

2009-11-25T01:59:00.009+02:00

Bu satırları Linköping’teki evimde oturmuş, çayımı yudumlar ve deviantArt’taki yorumlara bakarken yazıyorum. Geri dönmenin vakti gelmişti sanki, devArt’a dönmenin vakti geldiği gibi... Hazirandan beri uğramamışım bu karanlık yere, içimi dökmemişim; dökmeden de yapabilmişim; ne mutlu!

Neden sustum?

En önemli nedenlerden biri ‘O’ artık görmesin diyeydi. Bilmesin ne hissettiğimi, acı çektiğimi hala; ‘O’ çoktan farklı bir yolda yürür ve ardında bıraktıklarını düşünmezken...

Bir diğeri, ‘diğerleri’ görmesin diyeydi. Bundan sonra tanıştığım hiçbir gay’e blogumdan bahsetmemeye kararlıyım. Aylar önce hissettiğiniz her bir acı; misli misli geri dönüyor kıskançlığın ardından çünkü. Kimisi elleriyle kazıyor pıhtısını yaranın; tekrar ve tekrar kanatmak için; kimi zamansa keşfetmeleri yetiyor; yaram zaten kanamaya meyilli. Beenmaya'nın sözüne uyup yaşamaya çalışıyorum artık bu yüzden; "unutmak" diye bir şey yok; "daha nadir hatırlamak" var. Ve "daha nadir" hatırlayana kadar, kimse girmeyecek hayatıma.

Bir diğer neden ise; 'ben' görmeyeyim diyeydi. Uzaklaşmak istedim biraz ‘O’nunla dolu sayfalardan, hayatımdan. Hani ben ‘her şeyi’ ardımda bırakıp geldim ya İsveç’e; blogu da ardımda bırakayım istedim.

Birileri bir şeyleri görmesin diye kaçmak ne anlamsız oysaki. Gönül bildikten sonra neyin ne için acıttığını; sen/ben/o görmüş; ne çıkar, değil mi?

Bir mahlasa veda ettim bugün ben, bunca zamandır O'nu andığım isme. ‘O’ benim yolumun yoldaşı değil artık çünkü; yoldaş olduğumuz zamanların mahlası da ona ait değil bu yüzden...

...

O değil de neyi fark ettim biliyor musun blog? Özlemişim!

Sınavlar, projeler, makaleler ve gezilecek tonlarca şehir derken; yorum yazmayı aksatırsam affola; ama tam teşekkül buradayım artık.

Umarım hoşgelmişimdir; hoşbuldum çünkü...

Kapıyı Açacak Olduktan Sonra, Kilitler Ne İşe Yarar?

2009-06-30T02:38:00.007+03:00

Dört bir yanımı saran, dört bir yanımdan çekiştiren acıları bir odaya kapattım önce, kilit vurdum üstlerine. Sonra, bana artık bir kaç beden büyük gelen mutsuzluklarımı soyundum, buruşturdum elimde, fırlatıp attım hepsini. İçimde gözyaşı döken tüm benlikleri sevdim, susturdum; ne varsa ruhumda geçmişi özleyen, hepsini gelecek düşleriyle avuttum.

Sardım yaralarımı tek tek, kapandı kesiklerim, dindi sancılarım...

Barıştım tarihlerle; geçmişle, anılarla...

Ve bir kokuydu burnumda tüten aylardır, öyle ki, dayanıp bir boyunun sıcaklığına, sadece bir bedenin kokusunu değil, o bedeni içime çekmeyi isterken, vazgeçtim beni benden alan o tenin sahibinden, O’nun yerine, bir mola verip Rıhtım’da, Boğaz’ı kokladım var gücümle...

Sonra fark ettim, O kokuyordu İstanbul...

Aylarını süsleyen gelecek düşlerinde, İstanbul’da “memleketin” tüm kınayan gözlerinden uzakta birlikte yaşamayı hayal eden iki erkek vardı geçmiş zamanın herhangi bir diliminde; sonra paramparça oldu o dilim, yüreklerini nasıl çizdiyse zaman kesikleri, düşlenen tüm o rüyaları da kırdı geçti, tuz etti, buz etti.

Onsuz aylarını süsleyen gelecek düşlerinde, İstanbul’da, ”memleketin” kınayan gözlerinden uzakta, Çocukla yaşamayı hayal eden, Çocuktan daha çocuk, Çocuksuz ölü bir Onur vardı, geçmiş zamanın bir başka diliminde; uyutmuştum ben onu, derin uykulara yatırmışım ninnilerle; uyusun diye sallarken, dizlerimi kanatmıştım, kırmıştım dizlerimi, uyumazken o bir türlü...

Arındım, temizlendim sanıyordum; öyleyse neden ellerim titredi telefonu kapatırken; neden, sadece tek bir an, gitmek istemedim, terk etmek istemedim İstanbul’u; neden aylardır hayalini kurduğum o Avrupa ülkeleri, birden bunca önemsiz göründü gözüme?

Neden sonra durulduğumu hissettim tekrar? Neden sonra kızdım kendime? Neden bana aşık başka bir erkeğe anlattım tüm bunları? Neden onu üzdüm? Neden kendimi üzdüm?

Hayatım koskoca bir kısır döngü sanki; ben hep yaralanan ve yaralayan Onur; hep iyileşip tekrar düşen Onur; düşerken kendini korumak için ellerini yüzüne siper etmeyen Onur, belki de acıyı isteyen, arzulayan Onur. Acısız eksik Onur. Mazoşist Onur.

Sıkıyorum yumruğumu, bir yere geçirmek için değil; tırnaklarım batsın diye tenime, uyarsın beni diye, anlatsın diye neyin yanlış neyin doğru olduğunu, benim kendi kendime gelin güvey olduğumu...

Gidiyorum 19 Ağustos’ta. Biliyorum ki her vedam içten, her vedam umut dolu olacak, mutlu olacak; ve yine biliyorum ki, tek bir tanesi, diğerlerinin aksine, yalandan olacak.

Kapatmam ki ben bu blogu! :)

2009-06-05T17:40:00.005+03:00

Uzun zamandır yazmıyorum buraya bir şeyler; aslında şu anda yaptığım da ufak bir açıklama olacak sadece :)

Önce biraz zaman verdim kendime, kabuğuma çekileyim, dinleneyim, kelimelerim biriksin, sakinleşsinler/sakinleşeyim diye...

Şimdilerde yazmayı, eskiden geçirebildiğim kadar uzun süreyi burada geçirmeyi çok istiyorum ama; mühendislikte 3. sınıfın 2. dönemindeyim.... Yani, okulumun kapanmasına daha 3 hafta var ve ben bu süre içerisinde 4 proje teslim edeceğim, 4 raporu olacak bu projelerin, 4 de sunumu; ayrıca 1 vizem, 1 quizim var; 2 de ödevim. Ha unutmadan, 6 tane de finalim!!! :)

Bloga ya da arkadaşlarıma vakti bırakın; kendime bile zaman ayıramıyorum doğru düzgün. Bu zamansızlığa ve dolayısıyla bunalmaya stres patlamasıyla ortaya çıktığını düşündüğüm dudağımın muhtelif yerlerindeki 6 adet uçuk eşlik ediyor. Yani yaratık gibiyim. Bir de masa başında, ekran karşısında otur otur kilo da aldım. Bir de belim ağrıyor son günlerde ve korkuyorum bu şansla bi de fıtık olurum diye...

Bir de 2 milyar bulup canon EOS450d alıp fotoğraf çekmek istiyorum çılgınlar gibi. Sloganları "you can canon" adamların. I can't canon tamam mı?

Çok dünyevi problemlerim var farkındayım. Ama artık dünyam olan "odam" bu kadar şeye endişe etmeme izin veriyor şimdilik. Hatta en son domuz gribinde kaldım ben gündem maddesi olarak. Bi de uçak düştü onu biliyorum...

Velhasıl kelam; 29 hazirandan sonra buradayım. Özleyin beni tamam mı? Bi de küsmeyin okumuyorum falan diye, bırakmayın izlemeyi sebep sadece susmamsa; herkesin bir süre susmaya ihtiyacı olabilir sonuçta :)

Sevgiler, saygılar, kocaman öpücükler!

ilgi & şefkat isteyen feanorcuğunuz... :)

...

2009-05-05T16:10:00.002+03:00

Bir kumbarayım ben şimdi, anlamı bozuk, devrik cümlelerin; kaybolmuş kelimelerin kumbarası. Gün içinde, ellerimle iteliyorum ağzımdan çıkmaya çalışan kelimeleri, gerisin geri; o kadar çok biriktirmişim ki doldum artık, taşıyorum.

Yorgunum. Hiç olmadığım kadar yorgun hissediyorum kendimi. Gözlerimi kapatmak istiyorum bir kere daha uzun zaman ardından; gözlerimi kapasam ve hiç açmasam diyorum, uyusam karanlığa, uyansam sonsuzluğa diyorum; diliyorum ki bıraksam her şeyi ardımda, kendimi de bıraksam, hayatımı da…

Ne gönlüme düşen ne de gönlümden düşen aşklar sebep bu sefer. Ne yalnızlığım, ne de yalnız kalamayışım. Sebebi ne bu boşluğun idrak edemiyorum, ama öylesine sinsi bir boşluk ki, sadece etrafımı değil, bedenimi de sarmış; içimi bile sarmalamış ki, yutkunamıyorum.

Bir sigara alıyorum, bir sigara söndürüyorum. Nefes nefes zehir, nefes nefes zift. Boğulup gitsem şu kör karanlığımda, ya da bıraksam o karanlığı, yayılsa bir kere olsun etrafıma… Kurtulur muyum ki o zaman hep uyumaktan, uyanmak istemeyişlerden?

Ağlıyorum Hıdrellez, ağlıyorum sana; acı ektim, daha nicesi yeşerecek, başka baharlara…

Bir Çocuk Geldi Geçti İstanbul'dan...

2009-04-23T01:53:00.003+03:00

Her şey, tek bir titreyiş içindi…

Duygusuz ve ruhsuz hissediyordu son zamanlarda. Yüzünde, mutluluğu çizmeye alışmış ellerin resmettiği, kusursuz fırça darbeleriyle oluşturulsalar da, o yüzde eğreti duran gülüş motifleri; dilindeyse, kendini kandırdığı yalan zamanlardan kalma atasözleri vardı, kendine nasihatlediği...

Her silkinemeyişte, silkelendi hunharca; her kendiyle yüz yüze gelmeye çalışışta, korktu ve kaybetti yüzlerini…

Şimdi, ardında, harcına aşk kattığı binaların, hayalet kentler oluşturan harabeleri var.

Şimdi, önünde, elekten geçirdiği hayatından ayıkladığı, ağızda kekremsi bir tat bırakan yalanların, sonu görünmeyen ovaları var.

Şimdi, kendinde, hiçbir zaman geri dönemeyeceğini bildiği; ama dönmek için uzun bir süre çabalamaktan, umut etmekten vazgeçmediği anların, anıların, hayatların, ömürlerin korkunç sessizliği var.

Umut yok artık!

Her şey, o titreyişi bir kere daha hissedebilmek içindi…
Ve bu bekleyiş, hiç sona ermeyecek…ti.
Erdi.

Masallarla Uyuttum, Biri Hariç, İçimdeki Tüm Sesleri...

2009-04-13T23:02:00.006+03:00

Bir bedenin uçsuz bucaksız topraklarına kurulu, her defasında tek bir ziyaretçiyi ağırlayabilecek kadar küçük ve sade bir han vardı eskiden. Vadettikleri, hiçbir zaman haddinden fazla değildi; ama ziyaretçiler bu handa konaklamayı severdi. Çünkü han, yoldaşlık ederdi misafirlerinin mutluluklarına, acılarına, hüzünlerine, gözyaşlarına… Kimi zaman aylar boyunca kimse uğramazdı hana, kimi zamansa, gidenin ardından, bir başkasına kapısını açardı hancı hanedanının.

Ama bir gün, kilit vurdu sahibi hanın kapısına. Dışarıda nice bekleyen, nice içeri girmek isteyen varken hem de. Yolculardan bazıları servetini gösterdi hancıya, bazıları vücudunu gösterdi, bazılarıysa hünerlerini… Başını salladı iki yana hancı, kilit vurduğu kapılar ardından, “Ne hanımın muhteşemliğinden, ne de sizin kıymetsizliğinizden bu reddediliş; gelenim var, onu beklerim, sadece onun girmesine var izin!” dedi, geri çevirdi konaklamak isteyenleri…

Herkes döndü kapının önünden bir bir, başka hanlar, başka sığınaklar aramaya. Ama biri vardı ki, bekledi. Ne malını mülkünü gösterdi, ne kendini. Sustu ve bekledi sadece kapının önünde, herkesin gitmesini.

Yalnız kaldıklarında hancı baktı adama, merak etti, beklediği o mudur diye… Çağırdı adamı, geldi adam kapının önüne. Anahtarı çıkarıp kilide soktu hancı, ama açmadı kilidi. Anahtar kaldı orada, adam kaldı, yolcu kaldı.

Ve sordu hancı… “Kimsin?”

“Benim…” dedi adam, adını zikretti ardından.

Hancı bozmadı istifini, yineledi sorusunu, hem de ne heyecanla!

“Kimsin?”

Adam durdu. Anladı soruda bir Ali Cengiz oyunu olduğunu... Cevap vermedi, gözlerini indirdi ve düşündü.

Günler geceler geçti, adam düşündü. Ne hancı adım attı yerinden, ne yolcu. Bekliyordu ikisi de, beklenilen zamanın kıymeti yoktu, zaman akıp giderdi, yeter ki beklenilen zamana değsindi.

Ve bir gün aniden “O’yum,” dedi adam, “beklediğinim…”

Gözleri doldu hancının, çekti kilidi yerinden. Arkasını döndü ve “Hayır,” dedi, “değilsin.”…

“Ama neden?” diye bağırdı adam hancının ardından…

“Beklenen olmadıktan sonra, sebeplerin ne önemi var?” dedi Feanor…

Kapı kilitli kaldı, han yolcusuz, hancı yoldaşsız.

Doğru olan beklemekti, çünkü zaman kıymetsizdi, akıp giderdi; yeter ki beklenilen zamana değsindi…

**************************************************************************************

Derler ki, bir gün Tebrizli Şems, Mevlana’nın kapısını çalmış.

Şems’in gözlerine duvarlar engel değilmiş, görürmüş kapıların ardını, ona kapıyı açmaya gelenin Mevlana olduğunu anlamış.

Celaleddin Rumi ise, gönlüyle bağlı olduğu, ateşiyle piştiği insanın olduğunu, yani Şems olduğunu bilirmiş kapı ardındakinin.

Ama yine de sormuş, “Kimsin?”.

Şems cevap vermiş, “Benim, Şems.”

Mevlana hiç istifini bozmamış, kapıyı açmamış. Ardından tekrar sormuş, “Kimsin?”

Şems gülümsemiş, sorunun bir Ali Cengiz oyunu olduğunu kavramış. Kısa bir suskunluk ardından, “Senim!” demiş, “aç kapıyı Mevlana…”

Mevlana açmış kapıyı, kucaklaşmışlar Şems ile. Bir’miş onlar iki bedende. Nerede, kiminle, nasıl olurlarsa olsunlar, Bir kalacaklarmış ve de…

**************************************************************************************

Beklediğim Çocuktur benim, gelir mi bilmesem de…

Vize Arası

2009-04-09T18:54:00.008+03:00

Bir süredir, ki son bir buçuk haftaya tekabül ediyor sanırım bu dönem, doğru düzgün bir şey yazamıyorum; kafam çok karışık, birisi/birileri kafamın içine ellerini sokup, beynimi mıncıklamış, beni darmaduman etmiş gibi hissediyorum çünkü.

Aldığım 6 kazık dersle beraber, zaten ultra-hardcore hazırlanmış olan sınav programım, güzide fakültemin pek sevgili öğretim görevlilerine yetmemiş olacak ki, "Bir bilgisayar mühendisi öğrencisi vize döneminde nasıl asosyalin, otun, (ne bileyim), malın(?) alası yapılır" şeklinde düşünüp, nur topu gibi projecikler müjdelediler bize bu hafta. Topu aynı anda geldiğinden sanırım, gelecek 2 hafta boyunca zihnimde bir bir birdirbir oynayacak tüm o projeler, kağıt başında geçirdiğim vakit kadar, bilgisayar başında kod yazarak geçireceğim vakit var çünkü.

Hani ben durmadan diyorum ya, içimde şöyle Feanorcuklar var, böyle Feanorcuklar var diye...

Sonunda gelebilmiş baharın ardından evine, odasına, sigarasına, kağıtlara gömülecek olan benlerden bir adeti, çok mutsuz son günlerde.

Bir başkası hala eskilerde yaşıyor, diğeri gelecek için umut besliyor, diğerinin kafası allak bullak, çünkü, belki bu sefer adam gibi sürüp gidecek bir ilişkinin öznesi olan çok tatlı bir adam bekliyor hayatının bir ucunda (gerçi İsveç'e gidiyorum seneye, nereye sürüyor lan geri zekalı alt benlik!); bir başkası hala Çocuk'un 3 ay sonra onunla konuşmasının şokunda, -ki zaten azarlıyor diğerini ne halt yemeye çalışıyorsun bekle, dur olduğun yerde diye. Diğeri diyor, onun da sevgilisi var. Öbürü çemkiriyor, en azından senden sonra buldu diye... Bir başka ben, umutsuz haykırışlarda, "Gel bana geleceksen, sana dünden hazırım zaten!" diye... Ama bir başka ben, kızgın... Kızgın işte. Kırgın bir de.

Biri, diğeri, öteki... Kendi içimde bölüne bölüne, ben dediğim şeyden ne kadar da uzaklaşmışım ona şaşırıyorum bazen.

İçlerinde bir tanesi var ki, en çok onu seviyorum son günlerde... Hepsinin taaa bişeysine koyayım diyor. Bayılıyorum bunu diyen Feanor'a.

Kıssadan hisse diyecek olursak, 24 Nisan'da sonlanacak vizelerim. Ve ben o zamana kadar, pek buralarda olur muyum bilmiyorum, haber vereyim dedim sizlere. Sürekli düşünmekten, kurgulamaktan dolayı, beynim "fatal error" verip, bir bilgisayarmışçasına çökmek üzere galiba. Bu durumda nasıl ders çalışırım, nasıl proje yaparım; hiçbir fikrim yok...

Ders aralarında uğrarım sayfalarınıza dayanamayıp sanırım. Ama olur da gelemezsem, yorum yazamazsam, sesim soluğum çıkmazsa iki hafta kadar; unutmayın beni, özleyin bir de lütfen.

Hem zaten, büyük ihtimalle, birinci haftanın ardından, kafayı yeme aşamasına gelip, blogu açıp bir şeyler yazacağım yine günlük modunda, böhühühühühü böyle böyle oldu diye... Ama, her ihtimali düşünmek lazım yine de.

Neyse sustum ben, sevgiler and the saygılar efennim.

Bir an evvel inek moduna geçmesi gereken, Feanor.

...

2009-04-07T13:21:00.002+03:00

İçimde saçmalamak için söz hakkı isteyen yüzlerce Onur var.

Susuyorum o yüzden bir süredir.

Hangisinin konuşması gerektiğine karar veremiyorum.

Bekliyorum...

Öyle İşte...

2009-04-02T20:52:00.004+03:00

Yatağıma uzandım ve radyo dinledim bu akşam biraz. Bizim şarkılarımız çıktı, hem de üst üste...

Ağladım yine.

İçimde köreltmek için çok çaba gösterdiğim bir aidiyet duygum var benim. LaL anlar, sevgi arsızlığı bu belki de; aşka aşık olma halleri...

Ama bu sefer dur diyorum kendime, özlemlerimin sahibi Çocuksa eğer, bırakıyorum zaman aksın, başkaları değil zaman geçirsin bu özlemi, geçecekse eğer...

Belki de ancak bu şekilde gerçekten büyüyebilirim.

Ama bu akşam, kokusunu çok özledim! Burada, yanımda olsa, sarsam onu, sarsa beni...

Sustum.

Şimdilik Böyle Bir Hal İçindeyim...

2009-03-31T01:28:00.008+03:00

Perşembe günkü Cimbakukalı Doğumgünü'nden, cuma günkü Esrik Öfke Fasılı'ndan sonra, artist gibi altıma t-shirt giyip gittiğimden ve yaklaşık 6 litre bira tüketip hem bedenimin hem de bünyemin içine ettiğimden mütevellit... hasta oldum.

2 gündür pek bir ateşliydim geceleri :P Şimdi ateşim yok ama boğazımı çok feci tahriş etmişim öksüre tıksıra, yediğim hiçbir şeyin tadı tuzu yok okur..

Ama bir şey diyeyim mi?

Kaç zamandır kahve içmediğimi fark ettim az önce ve kalkıp kendime ultra koyu kıvamlı, güzel, şekersiz bir neskayfe yaptım. Bir de, "yemişim boğazını!" diyerek üstüne güzel bir sigara yaktım.

Şu anda yanımda sıcacık süper lezzetli kahvem, elimde bitmek üzere olan sigaramla (sağlığa zararlı biliyorum, başlamadıysan hiç içme okur, kötü bişi sigara, kaka!) yazıyorum bu satırları...

İyiyim lan. Söyleyesim geldi olan-biten bir kaç şey ardından, zaten Esrik Öfke ispiyonlayacağını söyledi yakın zamanda, ondan önce davranayım!!

Ben öyle normal hayatımda kan ağlayan, her akşam demlenen tiplerden değilim ki. Kendi halimde insanım işte ben de, arada eski sevgilisini özleyen, bazen kendini sevmeyen, ağlayan zırlayan bir insanım; ama ağladığım kadar gülüyorum da. Her gülüşüm oyun değil ki hem, sadece tanıdıklarıma yüz yüze anlatmak yerine, burada anlatıyorum derdimi bazen kanlı ve karanlık kelimelerle, iyi geliyor oldukça... Ha, oldu da yanlış anladıysan; anlama işte... Sade'nin beni tanıttığı yazısında dediği gibi, mod mod'um ben; bazen off bazen on olan tonlarca mod ve birbirinden bağımsız sürüsüne bereket karakter taşıyorum içimde :)

Seviyorum ben sizi; gideni de seviyorum, kalanı da seviyorum; hem de çok!

Gülümsüyorum hatta şu an;

melapaa!!! :)

Göründüğü Kadar Kolay Değil Hiçbir Oyun...

2009-03-29T20:31:00.008+03:00

Hadi gel, seninle ‘dağılan her parçayı birleştirmiş, artık bütün olmuş gibi; çok ama çok mutlu görünmece’ oynayalım.

İçimizde taşmak üzere olan bir nehir varken; biz sıkılırlar, ‘yine mi’ derler, bırakıp giderler diye saklayalım o nehri, saklanalım.

Hadi gel, seninle ‘yüzlerinde maskeler hayal ettiğimiz bedenlerin içine, özlediklerimizin ruhlarını ite kaka koyup, onu çok sevmeye çalışmaca’ oynayalım.

Tekrar birini sevmeyi çok isterken, aslında korkalım etrafımızdakilerden. Biri tarafından sevilmeyi çok isterken tekrar; aslında iğrenelim sevilmesini istediğimiz kendimizden…

Hadi gel, seninle ‘Onun mutluluğunu istediğimiz için, onun adına mutlu olmaca; ben artık bir şey hissetmiyorum, o yoluna ben yoluma diyebilmece’ oynayalım…

Söylemeyelim onu ne kadar özlediğimizi, ne kadar sevdiğimizi; yaptığımız birçok şeyden dolayı nasıl da itler gibi pişman olduğumuzu, keşkelerin ardına sığınışımızı, onu görmek için, sesini duymak için nasıl da yanıp tutuştuğumuzu; önceden ‘belki gelecekte’ derken, şimdi onlu bir geleceğe dair hiçbir beklentimizin kalamayışını; bunun ruhumuzu nasıl da kanattığını...

Hadi gel, seninle ‘Feanor olmaca’ oynayalım.

Sen bana biraz kendinden kat, ben de, eğer istersen, sana biraz hiçliğimden katayım…

Bütün Bir Çocuk, Paramparça Bir Feanor.

2009-03-24T00:59:00.005+02:00

Duydu ki, ilk defa aşık olduğunu söylüyormuş şimdilerde Çocuk. İlk önce, bir şeyler öldü içinde. Anlayamadı, yediremedi, konduramadı.

Ardından onlarca ayı düşündü birlikte geçirdikleri… Gökova’da kaldırıma oturup hangisi olduğunu hatırlayamadığı ay dönümlerinde yedikleri kalpli pastayı, Ölüdeniz'de suyun altına dalıp birbirlerinin dudaklarına kondurdukları kaçamak öpüşleri, onu yemeğe çıkardığı boğaz manzaralı bistroyu, ilk yıl dönümünde hazırladığı sekiz dakikalık filmi, Bulutsuzluk Özlemi konserinde çığlık çığlığa şarkı söyleyişlerini, ileride oturacakları evin planını çizdikleri kağıdı, bir kere daha gitmeden duramayacakları Olympos’u; gülüşlerini, çocuksuluklarını, sevişmelerini, ağlayışlarını… düşündü.

Her şey, hepsi, ikisi… mükemmeldi.

Neden o zaman? Ne farklıydı? Ne özeldi? Sevgide ne eksikti, ne fazlaydı?

Sonra o fotoğrafları gördü. Gördü, kızın dudağının yanağına değdiği an Çocuğun, bir zamanlar kendi için de yaptığı gibi, gözlerini hazdan nasıl da kısıp gülümsediğini; gördü, kollarını boynuna dolamış o kızı belinden kavrayıp nasıl dans ettiğini; gördü, tüm arkadaşlarıyla tanıştırdığını Çocuğun kızı, nasıl hep birlikte eğlendiklerini, oradan oraya, grup halinde nasıl koşuşturduklarını; gördü, Çocuğun annesinin gülümseyen yüzünü, kızı çağırdıkları ev yemeğinde, oğlu tutarken kızın ellerinden, oğluna ve “kızına” nasıl da gururla baktığını…

Anladı sonra, fark etti. Düşler, anımsamalar, zahiri görüntüleriymiş meğer hayatına tuttuğu şekli bozuk aynanın. Gerçeği gördü ardından… 2 sene boyunca kuytu köşe yaşadıkları saklı aşkı, çanta altından el ele tutuşmaya çalışışları, balkondan “Utanmıyor musunuz lan ibneler!!” diye yırtınan teyzeyi, ailesinin yanındayken her gerilişini Çocuğun, çevresindekilere yalan söylemek zorunda kalışını, “Oya’yı” tanıştırmamak için ürettiği tonlarca bahaneyi, eli eline değdiğinde Nevizade’de, suratlarına çevrilen onlarca bakışı; yokluğu, hiçliği, olamayışları…

Ve ardından, çocuğun şimdi içinde bulunduğu o ferah ovadaki refahını. “İşte bu benim sevgilim” diyebilişini, sevdiği insanla herkesin gözü önünde dans edebilişini; bunun verdiği keyfi, öpüşmenin verdiği hazzı; varlığı, hepliği, oluşları…

Ne eksik olabilirdi ki; ne fazlalık yapardı, fazla olmaya yeterdi, yetebilirdi?

Eline bir tükenmez kalem aldı sonra. Geçmişini değil, seneler sonra, kendini karalamaya başladı bir kere daha ardından. Paramparça oldu derisi, paramparça etti hayatını; geçti üstünden renklerin tek tek, katran karasına boyadı kalbini…

Bunca zaman sonra, ilk defa kendisinden nefret etti sonsuzca. Olduğu “şeyden”, görüldüğü “şeyden”, anıldığı “şeyden”, sanıldığı “şeyden”, kendi kendini sandığı “şeyden”.

“Şey”di o. O’nun gözünde, Onlar’ın gözünde, Sen’in gözünde, Çocuğun gözünde, Çocuğun Annesi’nin gözünde; ve bir kere daha kendi gözünde.

Ağladı ve sustu “şey”; sustu ve ağladı sonra. Ne zaman ki, yetmedi alkol anlatmaya, dökmeye tüm o zehri; zamansız uykularda boğuldu, boğdu kendini.

Canımı yaktın çocuk, paramparça ettin beni.
Beni en çok acıtan şeyse; bunları benim farkımda bile olmadan yapmandır belki…

...

2009-03-23T17:22:00.003+02:00

Canımı çok yakıyorsun Çocuk, paramparça ediyorsun beni...

Feanor At-taaa'ya Gitti Geldi...

2009-03-22T14:29:00.006+02:00

*** Okul arkadaşlarımın “Oğlum zaten taksime gidip içsek, 2 öğün yemek yesek gene 35 milyon harcarız (evet, hala TL’ye alışamadık), gel gezelim görelim öğrenelim, tralaylay!!!” diye gaz vermesi üzerine “Peki.” deyip sabahın yedisinde kalkıp Edirne’ye gittim ben dün.

*** Yol boyunca bir Jamiroquai – Love Foolosophy dinledim, bir Jason Mraz – Song For A Friend. Birinde yerimde zıplayıp durdum, diğerinde gözlerim doldu; bu döngüyü onlarca kez devam ettirip kendi kendime işkence ettim blog. (Kasarak Nasıl Manik Depresif Olunur El Kitabı- Sf. 69)

*** 2 Japon kardeş de vardı gezide, Manami ve Motoki. Rehber ısrarla Mayami ve Mikito deyip durdu. Ben Japonları seviyorum. Aramızda kalsın ama Japon kızlarından ciddi ciddi etkileniyorum ben :P Böyle karşıma koyayım, bir ömür izleyeyim sıkılmam, öyle insanlar, inanılmaz sevimli ve şirinler bence. Çok sevdim zaten Manami’yi. Canım benim.

*** Ne yaptık? 678687 tane cami gördük. Selimiye Camis i hoştu bir de 3 Şerefeli Cami. Camilerde sıkılıyorum ben, hep aynı geliyorlar bana. Ha kiliseler farklı mı? İsveç’e gidince göre göre ondan da sıkılırım okur.

*** Bu gezinin en önemli kısmı kesinlikle yemekti! Deva-i misk diye bir şey yedim. 41 baharatlı garip dondurmamsı görünen bir helva. 41 baharat bir araya gelip nasıl bu kadar tatlı olabilir (tamam, şeker de var içinde, ama o lezzet, o uyum!) ve 41 baharattan oluşan şey niçin beyazdır şeklinde zibil gibi sorular kaldı kafamızda. Osmanlı macunu da yedim ey okur! Fındık-fıstık da yedim. Ayrıca acıbadem ezmesi ve acıbademli kurabiye de yedim. (Afrodizyak!Afrodizyak!Afrodizyak!) öhm. neyse :)

*** Kelebenkim bana haydari ile ye dedi Edirne Ciğerini ama gittiğimiz yerde yoktu haydari. Edirne Ciğeri çok süper bir şey, biz Adanalılar kahvaltıda yeriz ciğeri, öyle de psikopat etçiliz yani, ama bu çok güzeldi. İnce ince kesmişler, kızartmışlar, kıtır kıtır falan, süperdi!

*** Dünya çok küçük. Değil mi Kelebenk?

*** Ben de bu toprakları bir seneliğine terk edince Thesaurus’un Jamais Vu’su gibi blog açsam euphoriaoferasmus diye, izler, bakar, yorum yapar mısın ki okur? Böyle gugıldan değil de, kendi çektiğim fotoğrafları koyarım hem (bu saydıklarımın fotoğraflarını çekmeye üşendim, ayrıca Canon EOS450D alamadığım için bir süre makinemden nefret edeceğim galiba.) Özentilik mi bu? Evet, itiraf ediyorum, çok hoşuma gitti, feci özeniyorum!

*** O değil de, bugün rejim ciddi anlamda yalan oldu.

Sevgiler and the saygılar efennim!